Storythai

สิ้นปีแล้วจ้า วันนี้วันสุดท้ายของปี 2552 แล้วเนาะ พรุ่งนี้ๆๆ ปีใหม่แล้ว ขอให้โลกของเราน่าอยู่ สดใสขึ้นกว่าเดิมน๊า...

วันนี้ไปร้าน zoom photo มาแล้ว!! ได้รูปมาแล้วค่ะ ไปดูๆๆๆๆ

มันจะเป็นรูปวันที่ไปแข่งดนตรีที่สามชุก ได้ที่ 2 มา ลองไปดูกันเลยน๊า... ^-^

กำลังนั่งฟังเค้าอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งขัน แอบเก๊กด้วย 555+

รูปนี้... กำลังจับฉลากลำดับที่วง ที่จะได้แข่ง

ขึ้นประกวดเวทีแรก! ครั้งแรก! ตื่นเต้นสุดชีวิต หน้าซีดมากกกกกกก เหมือนจะเป็นลมแล้วอ่ะ =_="

รูปนี้ เกร็งๆนิดหน่อย

กำลังรอลุ้นว่า... The Improvise จะเข้ารอบมั้ย (เครียดมากเลย 555+)

เข้ารอบแล้ว เย่ๆๆๆ รอบแรกๆ ผ่านไปได้ด้วยดี คนข้างๆนั่น เขาเป็นคนใจดีมากอ่ะ น่ารักๆ นิสัยดี ^-^

ผ่านมาถึงรอบสองจนได้... เริ่มยิ้ม 555+

สมาธิอันแรงกล้า... ความกลัวหายไป

นี่ล่ะ ...ดนตรีคือชีวิตของเรา ^-^

พอเริ่มชินกับเวที... ก็เริ่มสนุกมากขึ้น สนุกมากจริงๆ ดูหน้าสิ 555+

ตอนลุ้นผลอีกครั้ง.. หน้าเราจะร้องไห้แล้ว... เครียดจริงๆ >_<

ในที่สุด!! เราก็เข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศจนได้ เย่ๆๆๆ

ในที่สุด... ความฝันของพวกเราก็เป็นจริง เราติด 1 ใน 3 เราได้รองชนะเลิศอันดับ 1 ^-^

ทุกคนมีความสุขมากค่ะ (The Improvise แอบหลบอยู่ในมุมมืด 555+ แต่เฮฮามากที่สุดเลยนะน่ะ)

ทุกคนภูมิใจมาก พวกเรายิ้มได้กันอย่างเต็มที่ซักที ^______^

จากวันนั้น... จนถึงวันนี้ พวกเราก็ยังคงอยู่ด้วยกันตลอด ทั้งหัวเราะและร้องไห้ ทั้งเสียใจและดีใจ

The Improvise ฉันรักเธอที่สุด

I ♥ The Improvise

สิ้นปีแล้วจ้า วันนี้วันสุดท้ายของปี 2552 แล้วเนาะ พรุ่งนี้ๆๆ ปีใหม่แล้ว ขอให้โลกของเราน่าอยู่ สดใสขึ้นกว่าเดิมน๊า...

วันนี้ไปร้าน zoom photo มาแล้ว!! ได้รูปมาแล้วค่ะ ไปดูๆๆๆๆ

มันจะเป็นรูปวันที่ไปแข่งดนตรีที่สามชุก ได้ที่ 2 มา ลองไปดูกันเลยน๊า... ^-^

กำลังนั่งฟังเค้าอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งขัน แอบเก๊กด้วย 555+

รูปนี้... กำลังจับฉลากลำดับที่วง ที่จะได้แข่ง

ขึ้นประกวดเวทีแรก! ครั้งแรก! ตื่นเต้นสุดชีวิต หน้าซีดมากกกกกกก เหมือนจะเป็นลมแล้วอ่ะ =_="

รูปนี้ เกร็งๆนิดหน่อย

กำลังรอลุ้นว่า... The Improvise จะเข้ารอบมั้ย (เครียดมากเลย 555+)

เข้ารอบแล้ว เย่ๆๆๆ รอบแรกๆ ผ่านไปได้ด้วยดี คนข้างๆนั่น เขาเป็นคนใจดีมากอ่ะ น่ารักๆ นิสัยดี ^-^

ผ่านมาถึงรอบสองจนได้... เริ่มยิ้ม 555+

สมาธิอันแรงกล้า... ความกลัวหายไป

นี่ล่ะ ...ดนตรีคือชีวิตของเรา ^-^

พอเริ่มชินกับเวที... ก็เริ่มสนุกมากขึ้น สนุกมากจริงๆ ดูหน้าสิ 555+

ตอนลุ้นผลอีกครั้ง.. หน้าเราจะร้องไห้แล้ว... เครียดจริงๆ >_<

ในที่สุด!! เราก็เข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศจนได้ เย่ๆๆๆ

ในที่สุด... ความฝันของพวกเราก็เป็นจริง เราติด 1 ใน 3 เราได้รองชนะเลิศอันดับ 1 ^-^

ทุกคนมีความสุขมากค่ะ (The Improvise แอบหลบอยู่ในมุมมืด 555+ แต่เฮฮามากที่สุดเลยนะน่ะ)

ทุกคนภูมิใจมาก พวกเรายิ้มได้กันอย่างเต็มที่ซักที ^______^

จากวันนั้น... จนถึงวันนี้ พวกเราก็ยังคงอยู่ด้วยกันตลอด ทั้งหัวเราะและร้องไห้ ทั้งเสียใจและดีใจ

The Improvise ฉันรักเธอที่สุด

I ♥ The Improvise

สวัสดีจ้ะ เพื่อนได ^-^ วันนี้เราเล่นคอมดึกอีกแล้วอะ แหะๆ

พรุ่งนี้เป็นวันที่ 31 ธันวาคม 2009 แล้วนะ ดีใจจังเลย จะได้เปลี่ยนเลขปีแล้ว =.= เหมือนจะไม่ค่อยตื่นเต้นอะไรซักเท่าไร ปีนี้ไม่รู้จะ count down ด้วยวิธีไหนดี แต่นั่งคิด นอนคิดมาหลายวัน หลายคืน หลายเพลา แล้วว่า "นับถอยหลังในฝัน" ฮ่าๆๆ ก็ในเมื่อมันเหงานักนี่!! บางทีเราอาจจะไม่ไปบ้านน้องหรอก หรือไม่ก็อาจจะไปแป๊บนึงแล้วก็กลับ คงไม่ได้อยู่ดึก อยู่นอนบ้านน้องเหมือนทุกๆปี เอ๊ะ แต่บางทีมันก็ไม่แน่นะ... อิอิ

เราเข้าไปดูรายละเอียด Monbukugakusho: MEXT Scholaship For 2010 มา ตรงคุณสมบัติที่บาดตาเรามันอยู่ตรงนี้ค่ะ

QUALIFICATIONS

(4) Academic Records (GPA):

Applicants must fall under either of the following items as those who have been recognized as achieving excellent results at 12 years regular course of school education or a school equivalent to the senior high school in Japan.

1) Those who have more than 3.80 in cumulative average credits at an upper secondary school

2) Those who have passed the Japanese Language Proficiency Test administrated by the Japan Educational Exchanges and Services and the Japan Foundation, and have the following cumulative average credits at an upper secondary school

More than 3.30 for Level 1 and Level 2

More than 3.50 for Level 3

เห็นกันไปเต็มๆตาแล้วใช่มั้ย ไอ้เลข 3 ตัวที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้า T_T ฮือๆๆ 3.80 บ้าไปแล้ว!! แล้วปีหน้ากำหนดการมันจะยังเหมือนเดิมมั้ยอ่า... รู้สึกว่าจะสอบยากสอบเย็นเหลือเกินนะ!! อยากไปเรียนญี่ปุ่นว้อย!!

พอๆ พักเรื่องเครียดไปก่อน

เอ้อ!! ที่ห้องเราวันนี้ มีกินเลี้ยงหมูกระทะกัน ตอนแรกจุดเตากัน มันส์มากอ่ะ กลุ่มเราจุดไม่ติดซักที เลยมีเพื่อนๆในห้องมาช่วยกันหลายกลุ่มมาก กว่าจะติด ฮ่าๆๆ // พอติดปั๊บ ก็ไม่ได้รีรออะไรกันเลย ลงมือวางหมูกันเรียบร้อย ใส่น้ำซุป เทน้ำจิ้ม ฉีกผัก ใส่วุ้นเส้น ต้มเส้นมาม่า ฮ่าๆๆ แล้วก็รอมันสุก เท่านั้น ก็ลงมือสวาปามกันเต็มที่เลย เอิ๊กๆ

อร่อยมาก!! เพราะว่ากินกันหลายคน เพื่อนในห้องเราอะ ตอนแรกเค้าจะมาแย่งหมูกลุ่มเรากิน แต่ว่า เค้าเห็นสภาพกลุ่มเราแล้ว กลุ่มเราอ่ะ ไม่ได้เตรียมหมูไปกินวันนี้ 555+ ฮามากอ่ะ น่าสงสารสุดๆ อาจารย์เค้าเลยช่วยหาหมู หาไข่ หากุ้ง อะไรต่อมิอะไรมาให้ ใจดีสุดๆ เพื่อนกลุ่มอื่น จากตอนแรกที่จะมาแย่งกิน กลับกลายเป็นว่า "เฮ๊ย เราเอาหมูมาแบ่งให้ว่ะ" 555+

เราเป็นคนคว่ำเตาคนสุดท้ายเลย อิ่มเกินจะบรรยาย~ เหมือนกับคนท้องลูกแฝด 4 คนอะ ก๊ากๆๆ พุงบานมากมาย พี่หมีเห็นแล้วเค้าขำเราจนหน้าแดงเลยอ๊ะ >_<"

นายร้อยหยก (ชื่อจริงเค้า เราไม่รู้จักอะ) ฮ่าๆๆ วันนี้ก็มาร่วมแจมกับพวกเราด้วย น่ารักมากๆเลย มิน่าล่ะ หมูแดงมันถึงปลื้มนักปลื้มหนา คนในเครื่องแบบ ก๊ากๆๆ

ก็... อะนะ วันนี้มีความสุขค่อนข้างมาก เพราะว่าอิ่มสุดๆ แถมยังได้ขนมติดกลับบ้านด้วยแน่ะ!! เอ้อ... แต่ที่น่าเสียดาย เรากลับลืมกะหล่ำปีไว้ที่โรงเรียนทั้งหัวน่ะสิ!! T T. เสียดายมากง่า ว่าจะเอากลับมานั่งแทะที่บ้านต่อซะหน่อย เราชอบกินผักน่ะ อิอิ

เฮ่อ... พรุ่งนี้ก็สิ้นปีแล้วสินะ

Japanese!! ประมาณ 62 ชั่วโมง ต่อ หนังสือ 1 เล่ม

หนังสือ 1 เล่ม ใช้เวลาอ่านประมาณเดือนนึง

สู้ๆ!! อย่างน้อยก็ขอให้พูดได้ละกันว๊า...

แต่ภาษาอังกฤษต้องเอาจริง เอาจังอย่างมากเลยอ่ะ เค้าว่ากันว่า เก่งอังกฤษ มีชัยไปกว่าครึ่ง!! เราก็ว่างั้นแหละ สมควรฟื้นฟูสมรรถภาพทางภาษาได้แล้ว!! สู้ตายว้อย!!

ส่งท้ายปีเก่าดีก่า... แล้วต้อนรับปีใหม่ให้รื่นเริง

เพราะชีวิต... คือชีวิต

โน๊ะๆๆ

: )

สิ้นปีแล้วจ้า วันนี้วันสุดท้ายของปี 2552 แล้วเนาะ พรุ่งนี้ๆๆ ปีใหม่แล้ว ขอให้โลกของเราน่าอยู่ สดใสขึ้นกว่าเดิมน๊า...

วันนี้ไปร้าน zoom photo มาแล้ว!! ได้รูปมาแล้วค่ะ ไปดูๆๆๆๆ

มันจะเป็นรูปวันที่ไปแข่งดนตรีที่สามชุก ได้ที่ 2 มา ลองไปดูกันเลยน๊า... ^-^

กำลังนั่งฟังเค้าอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งขัน แอบเก๊กด้วย 555+

รูปนี้... กำลังจับฉลากลำดับที่วง ที่จะได้แข่ง

ขึ้นประกวดเวทีแรก! ครั้งแรก! ตื่นเต้นสุดชีวิต หน้าซีดมากกกกกกก เหมือนจะเป็นลมแล้วอ่ะ =_="

รูปนี้ เกร็งๆนิดหน่อย

กำลังรอลุ้นว่า... The Improvise จะเข้ารอบมั้ย (เครียดมากเลย 555+)

เข้ารอบแล้ว เย่ๆๆๆ รอบแรกๆ ผ่านไปได้ด้วยดี คนข้างๆนั่น เขาเป็นคนใจดีมากอ่ะ น่ารักๆ นิสัยดี ^-^

ผ่านมาถึงรอบสองจนได้... เริ่มยิ้ม 555+

สมาธิอันแรงกล้า... ความกลัวหายไป

นี่ล่ะ ...ดนตรีคือชีวิตของเรา ^-^

พอเริ่มชินกับเวที... ก็เริ่มสนุกมากขึ้น สนุกมากจริงๆ ดูหน้าสิ 555+

ตอนลุ้นผลอีกครั้ง.. หน้าเราจะร้องไห้แล้ว... เครียดจริงๆ >_<

ในที่สุด!! เราก็เข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศจนได้ เย่ๆๆๆ

ในที่สุด... ความฝันของพวกเราก็เป็นจริง เราติด 1 ใน 3 เราได้รองชนะเลิศอันดับ 1 ^-^

ทุกคนมีความสุขมากค่ะ (The Improvise แอบหลบอยู่ในมุมมืด 555+ แต่เฮฮามากที่สุดเลยนะน่ะ)

ทุกคนภูมิใจมาก พวกเรายิ้มได้กันอย่างเต็มที่ซักที ^______^

จากวันนั้น... จนถึงวันนี้ พวกเราก็ยังคงอยู่ด้วยกันตลอด ทั้งหัวเราะและร้องไห้ ทั้งเสียใจและดีใจ

The Improvise ฉันรักเธอที่สุด

I ♥ The Improvise

สวัสดีจ้ะ เพื่อนได ^-^ วันนี้เราเล่นคอมดึกอีกแล้วอะ แหะๆ

พรุ่งนี้เป็นวันที่ 31 ธันวาคม 2009 แล้วนะ ดีใจจังเลย จะได้เปลี่ยนเลขปีแล้ว =.= เหมือนจะไม่ค่อยตื่นเต้นอะไรซักเท่าไร ปีนี้ไม่รู้จะ count down ด้วยวิธีไหนดี แต่นั่งคิด นอนคิดมาหลายวัน หลายคืน หลายเพลา แล้วว่า "นับถอยหลังในฝัน" ฮ่าๆๆ ก็ในเมื่อมันเหงานักนี่!! บางทีเราอาจจะไม่ไปบ้านน้องหรอก หรือไม่ก็อาจจะไปแป๊บนึงแล้วก็กลับ คงไม่ได้อยู่ดึก อยู่นอนบ้านน้องเหมือนทุกๆปี เอ๊ะ แต่บางทีมันก็ไม่แน่นะ... อิอิ

เราเข้าไปดูรายละเอียด Monbukugakusho: MEXT Scholaship For 2010 มา ตรงคุณสมบัติที่บาดตาเรามันอยู่ตรงนี้ค่ะ

QUALIFICATIONS

(4) Academic Records (GPA):

Applicants must fall under either of the following items as those who have been recognized as achieving excellent results at 12 years regular course of school education or a school equivalent to the senior high school in Japan.

1) Those who have more than 3.80 in cumulative average credits at an upper secondary school

2) Those who have passed the Japanese Language Proficiency Test administrated by the Japan Educational Exchanges and Services and the Japan Foundation, and have the following cumulative average credits at an upper secondary school

More than 3.30 for Level 1 and Level 2

More than 3.50 for Level 3

เห็นกันไปเต็มๆตาแล้วใช่มั้ย ไอ้เลข 3 ตัวที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้า T_T ฮือๆๆ 3.80 บ้าไปแล้ว!! แล้วปีหน้ากำหนดการมันจะยังเหมือนเดิมมั้ยอ่า... รู้สึกว่าจะสอบยากสอบเย็นเหลือเกินนะ!! อยากไปเรียนญี่ปุ่นว้อย!!

พอๆ พักเรื่องเครียดไปก่อน

เอ้อ!! ที่ห้องเราวันนี้ มีกินเลี้ยงหมูกระทะกัน ตอนแรกจุดเตากัน มันส์มากอ่ะ กลุ่มเราจุดไม่ติดซักที เลยมีเพื่อนๆในห้องมาช่วยกันหลายกลุ่มมาก กว่าจะติด ฮ่าๆๆ // พอติดปั๊บ ก็ไม่ได้รีรออะไรกันเลย ลงมือวางหมูกันเรียบร้อย ใส่น้ำซุป เทน้ำจิ้ม ฉีกผัก ใส่วุ้นเส้น ต้มเส้นมาม่า ฮ่าๆๆ แล้วก็รอมันสุก เท่านั้น ก็ลงมือสวาปามกันเต็มที่เลย เอิ๊กๆ

อร่อยมาก!! เพราะว่ากินกันหลายคน เพื่อนในห้องเราอะ ตอนแรกเค้าจะมาแย่งหมูกลุ่มเรากิน แต่ว่า เค้าเห็นสภาพกลุ่มเราแล้ว กลุ่มเราอ่ะ ไม่ได้เตรียมหมูไปกินวันนี้ 555+ ฮามากอ่ะ น่าสงสารสุดๆ อาจารย์เค้าเลยช่วยหาหมู หาไข่ หากุ้ง อะไรต่อมิอะไรมาให้ ใจดีสุดๆ เพื่อนกลุ่มอื่น จากตอนแรกที่จะมาแย่งกิน กลับกลายเป็นว่า "เฮ๊ย เราเอาหมูมาแบ่งให้ว่ะ" 555+

เราเป็นคนคว่ำเตาคนสุดท้ายเลย อิ่มเกินจะบรรยาย~ เหมือนกับคนท้องลูกแฝด 4 คนอะ ก๊ากๆๆ พุงบานมากมาย พี่หมีเห็นแล้วเค้าขำเราจนหน้าแดงเลยอ๊ะ >_<"

นายร้อยหยก (ชื่อจริงเค้า เราไม่รู้จักอะ) ฮ่าๆๆ วันนี้ก็มาร่วมแจมกับพวกเราด้วย น่ารักมากๆเลย มิน่าล่ะ หมูแดงมันถึงปลื้มนักปลื้มหนา คนในเครื่องแบบ ก๊ากๆๆ

ก็... อะนะ วันนี้มีความสุขค่อนข้างมาก เพราะว่าอิ่มสุดๆ แถมยังได้ขนมติดกลับบ้านด้วยแน่ะ!! เอ้อ... แต่ที่น่าเสียดาย เรากลับลืมกะหล่ำปีไว้ที่โรงเรียนทั้งหัวน่ะสิ!! T T. เสียดายมากง่า ว่าจะเอากลับมานั่งแทะที่บ้านต่อซะหน่อย เราชอบกินผักน่ะ อิอิ

เฮ่อ... พรุ่งนี้ก็สิ้นปีแล้วสินะ

Japanese!! ประมาณ 62 ชั่วโมง ต่อ หนังสือ 1 เล่ม

หนังสือ 1 เล่ม ใช้เวลาอ่านประมาณเดือนนึง

สู้ๆ!! อย่างน้อยก็ขอให้พูดได้ละกันว๊า...

แต่ภาษาอังกฤษต้องเอาจริง เอาจังอย่างมากเลยอ่ะ เค้าว่ากันว่า เก่งอังกฤษ มีชัยไปกว่าครึ่ง!! เราก็ว่างั้นแหละ สมควรฟื้นฟูสมรรถภาพทางภาษาได้แล้ว!! สู้ตายว้อย!!

ส่งท้ายปีเก่าดีก่า... แล้วต้อนรับปีใหม่ให้รื่นเริง

เพราะชีวิต... คือชีวิต

โน๊ะๆๆ

: )

วันนี้มันก็คงเป็นอีกวันหนึ่ง ที่ผ่านพ้นไปโดยไร้ความหมายอีกเช่นเคยสำหรับเรา... เราทำอะไรมันก็คงไม่ดีสักอย่างสินะ ช่วงนี้รู้สึกตัวเองกำลังร่วงดิ่ง จมดิ่งลงเหวลึกยังไงก็ไม่รู้สิ

รู้ไหมว่า... ตั้งแต่วันที่เธอบอกลาไป เราเองก็ได้แต่อดทน และทำใจให้ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นให้ได้ ความจริงที่เธอจะไม่มาเป็นห่วง ไม่มาดูแล ไม่มานั่งฟังเราบ่นเวลาเครียดอีกแล้ว วันนี้เราเองก็ได้ให้คำตอบเธอไป ตอนที่เธอมาถามว่ากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

ใจเราเอง... เรายังรักเธออยู่ทั้งหัวใจ แต่ด้วยศักดิ์ศรี หรืออะไรก็แล้วแต่บ้าๆบอๆของเรา ความหยิ่งที่มันเป็นสันดานฝังลึกของเรา ความรู้สึกที่เราเกลียดคนดูถูก ความรู้สึกอะไรก็แล้วแต่ที่เราได้ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก มันก็ย้อนมาเตือนให้เราได้คิดว่า เราไม่ควรตอบรับ กลับไปคบกับเธออีกแล้ว ไม่ว่าเราจะรักเธอขนาดไหนก็ตาม

เธอเองที่เป็นคนเลือกจากไป... เมื่อเธอกลับมา เธอเห็นว่าฉันน่าสงสารหรือเปล่า? เธอคิดอย่างนั้นหรือเปล่า เธอกลัวเราเหงาใช่ไหม

เรายอมรับนะ ว่าเราเหงา เราร้องไห้ เสียใจ แต่มันก็แค่คืนเดียวที่ผ่านพ้นไป วันนี้ที่เราไม่มีเธออยู่ข้างกาย เราก็ไม่เป็นไร เราไม่เป็นไรจริงๆ

ลึกๆแล้ว ก็ไม่เถียงหรอกว่าเราไม่ลืมเธอ เพราะเรารักเธอมาก มันก็ต้องเจ็บมากเป็นธรรมดา ช่วงนี้ที่มีใครเข้ามา เราก็ไม่ได้ยอมรับใครสักคน ไม่ได้ให้ความหวังกับใคร เป็นเพราะเราไม่พร้อมที่จะเริ่มใหม่

ช่วงเวลานี้... เป็นช่วงเวลาที่เรียกว่า มันเป็นเรื่องจริง มันเกิดขึ้นจริงๆ นี่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

หรือบางทีเราอาจหลอกตัวเองว่า... ก็เรื่องทั้งหมดนี่คือความฝัน

แต่เราจะทำไปเพื่ออะไรกัน?

สิ้นปีแล้วจ้า วันนี้วันสุดท้ายของปี 2552 แล้วเนาะ พรุ่งนี้ๆๆ ปีใหม่แล้ว ขอให้โลกของเราน่าอยู่ สดใสขึ้นกว่าเดิมน๊า...

วันนี้ไปร้าน zoom photo มาแล้ว!! ได้รูปมาแล้วค่ะ ไปดูๆๆๆๆ

มันจะเป็นรูปวันที่ไปแข่งดนตรีที่สามชุก ได้ที่ 2 มา ลองไปดูกันเลยน๊า... ^-^

กำลังนั่งฟังเค้าอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งขัน แอบเก๊กด้วย 555+

รูปนี้... กำลังจับฉลากลำดับที่วง ที่จะได้แข่ง

ขึ้นประกวดเวทีแรก! ครั้งแรก! ตื่นเต้นสุดชีวิต หน้าซีดมากกกกกกก เหมือนจะเป็นลมแล้วอ่ะ =_="

รูปนี้ เกร็งๆนิดหน่อย

กำลังรอลุ้นว่า... The Improvise จะเข้ารอบมั้ย (เครียดมากเลย 555+)

เข้ารอบแล้ว เย่ๆๆๆ รอบแรกๆ ผ่านไปได้ด้วยดี คนข้างๆนั่น เขาเป็นคนใจดีมากอ่ะ น่ารักๆ นิสัยดี ^-^

ผ่านมาถึงรอบสองจนได้... เริ่มยิ้ม 555+

สมาธิอันแรงกล้า... ความกลัวหายไป

นี่ล่ะ ...ดนตรีคือชีวิตของเรา ^-^

พอเริ่มชินกับเวที... ก็เริ่มสนุกมากขึ้น สนุกมากจริงๆ ดูหน้าสิ 555+

ตอนลุ้นผลอีกครั้ง.. หน้าเราจะร้องไห้แล้ว... เครียดจริงๆ >_<

ในที่สุด!! เราก็เข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศจนได้ เย่ๆๆๆ

ในที่สุด... ความฝันของพวกเราก็เป็นจริง เราติด 1 ใน 3 เราได้รองชนะเลิศอันดับ 1 ^-^

ทุกคนมีความสุขมากค่ะ (The Improvise แอบหลบอยู่ในมุมมืด 555+ แต่เฮฮามากที่สุดเลยนะน่ะ)

ทุกคนภูมิใจมาก พวกเรายิ้มได้กันอย่างเต็มที่ซักที ^______^

จากวันนั้น... จนถึงวันนี้ พวกเราก็ยังคงอยู่ด้วยกันตลอด ทั้งหัวเราะและร้องไห้ ทั้งเสียใจและดีใจ

The Improvise ฉันรักเธอที่สุด

I ♥ The Improvise

สวัสดีจ้ะ เพื่อนได ^-^ วันนี้เราเล่นคอมดึกอีกแล้วอะ แหะๆ

พรุ่งนี้เป็นวันที่ 31 ธันวาคม 2009 แล้วนะ ดีใจจังเลย จะได้เปลี่ยนเลขปีแล้ว =.= เหมือนจะไม่ค่อยตื่นเต้นอะไรซักเท่าไร ปีนี้ไม่รู้จะ count down ด้วยวิธีไหนดี แต่นั่งคิด นอนคิดมาหลายวัน หลายคืน หลายเพลา แล้วว่า "นับถอยหลังในฝัน" ฮ่าๆๆ ก็ในเมื่อมันเหงานักนี่!! บางทีเราอาจจะไม่ไปบ้านน้องหรอก หรือไม่ก็อาจจะไปแป๊บนึงแล้วก็กลับ คงไม่ได้อยู่ดึก อยู่นอนบ้านน้องเหมือนทุกๆปี เอ๊ะ แต่บางทีมันก็ไม่แน่นะ... อิอิ

เราเข้าไปดูรายละเอียด Monbukugakusho: MEXT Scholaship For 2010 มา ตรงคุณสมบัติที่บาดตาเรามันอยู่ตรงนี้ค่ะ

QUALIFICATIONS

(4) Academic Records (GPA):

Applicants must fall under either of the following items as those who have been recognized as achieving excellent results at 12 years regular course of school education or a school equivalent to the senior high school in Japan.

1) Those who have more than 3.80 in cumulative average credits at an upper secondary school

2) Those who have passed the Japanese Language Proficiency Test administrated by the Japan Educational Exchanges and Services and the Japan Foundation, and have the following cumulative average credits at an upper secondary school

More than 3.30 for Level 1 and Level 2

More than 3.50 for Level 3

เห็นกันไปเต็มๆตาแล้วใช่มั้ย ไอ้เลข 3 ตัวที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้า T_T ฮือๆๆ 3.80 บ้าไปแล้ว!! แล้วปีหน้ากำหนดการมันจะยังเหมือนเดิมมั้ยอ่า... รู้สึกว่าจะสอบยากสอบเย็นเหลือเกินนะ!! อยากไปเรียนญี่ปุ่นว้อย!!

พอๆ พักเรื่องเครียดไปก่อน

เอ้อ!! ที่ห้องเราวันนี้ มีกินเลี้ยงหมูกระทะกัน ตอนแรกจุดเตากัน มันส์มากอ่ะ กลุ่มเราจุดไม่ติดซักที เลยมีเพื่อนๆในห้องมาช่วยกันหลายกลุ่มมาก กว่าจะติด ฮ่าๆๆ // พอติดปั๊บ ก็ไม่ได้รีรออะไรกันเลย ลงมือวางหมูกันเรียบร้อย ใส่น้ำซุป เทน้ำจิ้ม ฉีกผัก ใส่วุ้นเส้น ต้มเส้นมาม่า ฮ่าๆๆ แล้วก็รอมันสุก เท่านั้น ก็ลงมือสวาปามกันเต็มที่เลย เอิ๊กๆ

อร่อยมาก!! เพราะว่ากินกันหลายคน เพื่อนในห้องเราอะ ตอนแรกเค้าจะมาแย่งหมูกลุ่มเรากิน แต่ว่า เค้าเห็นสภาพกลุ่มเราแล้ว กลุ่มเราอ่ะ ไม่ได้เตรียมหมูไปกินวันนี้ 555+ ฮามากอ่ะ น่าสงสารสุดๆ อาจารย์เค้าเลยช่วยหาหมู หาไข่ หากุ้ง อะไรต่อมิอะไรมาให้ ใจดีสุดๆ เพื่อนกลุ่มอื่น จากตอนแรกที่จะมาแย่งกิน กลับกลายเป็นว่า "เฮ๊ย เราเอาหมูมาแบ่งให้ว่ะ" 555+

เราเป็นคนคว่ำเตาคนสุดท้ายเลย อิ่มเกินจะบรรยาย~ เหมือนกับคนท้องลูกแฝด 4 คนอะ ก๊ากๆๆ พุงบานมากมาย พี่หมีเห็นแล้วเค้าขำเราจนหน้าแดงเลยอ๊ะ >_<"

นายร้อยหยก (ชื่อจริงเค้า เราไม่รู้จักอะ) ฮ่าๆๆ วันนี้ก็มาร่วมแจมกับพวกเราด้วย น่ารักมากๆเลย มิน่าล่ะ หมูแดงมันถึงปลื้มนักปลื้มหนา คนในเครื่องแบบ ก๊ากๆๆ

ก็... อะนะ วันนี้มีความสุขค่อนข้างมาก เพราะว่าอิ่มสุดๆ แถมยังได้ขนมติดกลับบ้านด้วยแน่ะ!! เอ้อ... แต่ที่น่าเสียดาย เรากลับลืมกะหล่ำปีไว้ที่โรงเรียนทั้งหัวน่ะสิ!! T T. เสียดายมากง่า ว่าจะเอากลับมานั่งแทะที่บ้านต่อซะหน่อย เราชอบกินผักน่ะ อิอิ

เฮ่อ... พรุ่งนี้ก็สิ้นปีแล้วสินะ

Japanese!! ประมาณ 62 ชั่วโมง ต่อ หนังสือ 1 เล่ม

หนังสือ 1 เล่ม ใช้เวลาอ่านประมาณเดือนนึง

สู้ๆ!! อย่างน้อยก็ขอให้พูดได้ละกันว๊า...

แต่ภาษาอังกฤษต้องเอาจริง เอาจังอย่างมากเลยอ่ะ เค้าว่ากันว่า เก่งอังกฤษ มีชัยไปกว่าครึ่ง!! เราก็ว่างั้นแหละ สมควรฟื้นฟูสมรรถภาพทางภาษาได้แล้ว!! สู้ตายว้อย!!

ส่งท้ายปีเก่าดีก่า... แล้วต้อนรับปีใหม่ให้รื่นเริง

เพราะชีวิต... คือชีวิต

โน๊ะๆๆ

: )

วันนี้มันก็คงเป็นอีกวันหนึ่ง ที่ผ่านพ้นไปโดยไร้ความหมายอีกเช่นเคยสำหรับเรา... เราทำอะไรมันก็คงไม่ดีสักอย่างสินะ ช่วงนี้รู้สึกตัวเองกำลังร่วงดิ่ง จมดิ่งลงเหวลึกยังไงก็ไม่รู้สิ

รู้ไหมว่า... ตั้งแต่วันที่เธอบอกลาไป เราเองก็ได้แต่อดทน และทำใจให้ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นให้ได้ ความจริงที่เธอจะไม่มาเป็นห่วง ไม่มาดูแล ไม่มานั่งฟังเราบ่นเวลาเครียดอีกแล้ว วันนี้เราเองก็ได้ให้คำตอบเธอไป ตอนที่เธอมาถามว่ากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

ใจเราเอง... เรายังรักเธออยู่ทั้งหัวใจ แต่ด้วยศักดิ์ศรี หรืออะไรก็แล้วแต่บ้าๆบอๆของเรา ความหยิ่งที่มันเป็นสันดานฝังลึกของเรา ความรู้สึกที่เราเกลียดคนดูถูก ความรู้สึกอะไรก็แล้วแต่ที่เราได้ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก มันก็ย้อนมาเตือนให้เราได้คิดว่า เราไม่ควรตอบรับ กลับไปคบกับเธออีกแล้ว ไม่ว่าเราจะรักเธอขนาดไหนก็ตาม

เธอเองที่เป็นคนเลือกจากไป... เมื่อเธอกลับมา เธอเห็นว่าฉันน่าสงสารหรือเปล่า? เธอคิดอย่างนั้นหรือเปล่า เธอกลัวเราเหงาใช่ไหม

เรายอมรับนะ ว่าเราเหงา เราร้องไห้ เสียใจ แต่มันก็แค่คืนเดียวที่ผ่านพ้นไป วันนี้ที่เราไม่มีเธออยู่ข้างกาย เราก็ไม่เป็นไร เราไม่เป็นไรจริงๆ

ลึกๆแล้ว ก็ไม่เถียงหรอกว่าเราไม่ลืมเธอ เพราะเรารักเธอมาก มันก็ต้องเจ็บมากเป็นธรรมดา ช่วงนี้ที่มีใครเข้ามา เราก็ไม่ได้ยอมรับใครสักคน ไม่ได้ให้ความหวังกับใคร เป็นเพราะเราไม่พร้อมที่จะเริ่มใหม่

ช่วงเวลานี้... เป็นช่วงเวลาที่เรียกว่า มันเป็นเรื่องจริง มันเกิดขึ้นจริงๆ นี่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

หรือบางทีเราอาจหลอกตัวเองว่า... ก็เรื่องทั้งหมดนี่คือความฝัน

แต่เราจะทำไปเพื่ออะไรกัน?

อ้าว... ตกใจอะ ตกใจ แบบว่าตกใจมากๆเลย มันเกิดอะไรขึ้นกับไดอารี่ตั้งหลายวัน ฮะ??? จะบ้าตายอยู่แล้วนะเนี่ย เวลาเครียดก็ดันไม่มีที่ระบายซะงั้นอ่ะ T_________T

แต่ไม่เป็นไร เครียดจนหายเครียดแล้วล่ะค่ะพี่น้องขา... ฮ่าๆๆ

วันนี้เนื้อคู่เราไปเที่ยวเขาใหญ่ล่ะ (เอ่อ... อิอิ) ล้อเล่นๆ น้องๆ Improvise ไปเที่ยวเขาใหญ่กันหมดเลย พอดีว่าโรงเรียนเรา ม.4 เค้าจัดให้ไปเข้าค่ายชีวะน่ะ เลยได้ไปกัน อิจฉาๆ ปีเราไม่มีไปมั่งเลย อยากไปสุดๆอ่ะ อิอิ

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมานั้น... ตอนแรกว่าจะซ้อมดนตรีกัน แต่สุดท้ายไม่ได้ซ้อม เลยอยู่บ้านเนื้อคู่ทั้งวัน 555555555+ สุดติ่ง โดดเรียนพิเศษอีกแน่ะ ก๊ากๆๆ (นิสัยไม่ดี ห้ามเลียนแบบนะ)

หง่อยๆๆ

พรุ่งนี้สอบ คงเขียนไรมากไม่ได้ คิดถึงไดอารี่สุดชีวี

ปล. คอมเม้นท์อย่าพึ่งมาเยอะนะ ฮ่าๆๆ ตอบไม่ทันอ่ะ ช่วงนี้ยุ่งจริงๆค๊า...

สิ้นปีแล้วจ้า วันนี้วันสุดท้ายของปี 2552 แล้วเนาะ พรุ่งนี้ๆๆ ปีใหม่แล้ว ขอให้โลกของเราน่าอยู่ สดใสขึ้นกว่าเดิมน๊า...

วันนี้ไปร้าน zoom photo มาแล้ว!! ได้รูปมาแล้วค่ะ ไปดูๆๆๆๆ

มันจะเป็นรูปวันที่ไปแข่งดนตรีที่สามชุก ได้ที่ 2 มา ลองไปดูกันเลยน๊า... ^-^

กำลังนั่งฟังเค้าอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งขัน แอบเก๊กด้วย 555+

รูปนี้... กำลังจับฉลากลำดับที่วง ที่จะได้แข่ง

ขึ้นประกวดเวทีแรก! ครั้งแรก! ตื่นเต้นสุดชีวิต หน้าซีดมากกกกกกก เหมือนจะเป็นลมแล้วอ่ะ =_="

รูปนี้ เกร็งๆนิดหน่อย

กำลังรอลุ้นว่า... The Improvise จะเข้ารอบมั้ย (เครียดมากเลย 555+)

เข้ารอบแล้ว เย่ๆๆๆ รอบแรกๆ ผ่านไปได้ด้วยดี คนข้างๆนั่น เขาเป็นคนใจดีมากอ่ะ น่ารักๆ นิสัยดี ^-^

ผ่านมาถึงรอบสองจนได้... เริ่มยิ้ม 555+

สมาธิอันแรงกล้า... ความกลัวหายไป

นี่ล่ะ ...ดนตรีคือชีวิตของเรา ^-^

พอเริ่มชินกับเวที... ก็เริ่มสนุกมากขึ้น สนุกมากจริงๆ ดูหน้าสิ 555+

ตอนลุ้นผลอีกครั้ง.. หน้าเราจะร้องไห้แล้ว... เครียดจริงๆ >_<

ในที่สุด!! เราก็เข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศจนได้ เย่ๆๆๆ

ในที่สุด... ความฝันของพวกเราก็เป็นจริง เราติด 1 ใน 3 เราได้รองชนะเลิศอันดับ 1 ^-^

ทุกคนมีความสุขมากค่ะ (The Improvise แอบหลบอยู่ในมุมมืด 555+ แต่เฮฮามากที่สุดเลยนะน่ะ)

ทุกคนภูมิใจมาก พวกเรายิ้มได้กันอย่างเต็มที่ซักที ^______^

จากวันนั้น... จนถึงวันนี้ พวกเราก็ยังคงอยู่ด้วยกันตลอด ทั้งหัวเราะและร้องไห้ ทั้งเสียใจและดีใจ

The Improvise ฉันรักเธอที่สุด

I ♥ The Improvise

สวัสดีจ้ะ เพื่อนได ^-^ วันนี้เราเล่นคอมดึกอีกแล้วอะ แหะๆ

พรุ่งนี้เป็นวันที่ 31 ธันวาคม 2009 แล้วนะ ดีใจจังเลย จะได้เปลี่ยนเลขปีแล้ว =.= เหมือนจะไม่ค่อยตื่นเต้นอะไรซักเท่าไร ปีนี้ไม่รู้จะ count down ด้วยวิธีไหนดี แต่นั่งคิด นอนคิดมาหลายวัน หลายคืน หลายเพลา แล้วว่า "นับถอยหลังในฝัน" ฮ่าๆๆ ก็ในเมื่อมันเหงานักนี่!! บางทีเราอาจจะไม่ไปบ้านน้องหรอก หรือไม่ก็อาจจะไปแป๊บนึงแล้วก็กลับ คงไม่ได้อยู่ดึก อยู่นอนบ้านน้องเหมือนทุกๆปี เอ๊ะ แต่บางทีมันก็ไม่แน่นะ... อิอิ

เราเข้าไปดูรายละเอียด Monbukugakusho: MEXT Scholaship For 2010 มา ตรงคุณสมบัติที่บาดตาเรามันอยู่ตรงนี้ค่ะ

QUALIFICATIONS

(4) Academic Records (GPA):

Applicants must fall under either of the following items as those who have been recognized as achieving excellent results at 12 years regular course of school education or a school equivalent to the senior high school in Japan.

1) Those who have more than 3.80 in cumulative average credits at an upper secondary school

2) Those who have passed the Japanese Language Proficiency Test administrated by the Japan Educational Exchanges and Services and the Japan Foundation, and have the following cumulative average credits at an upper secondary school

More than 3.30 for Level 1 and Level 2

More than 3.50 for Level 3

เห็นกันไปเต็มๆตาแล้วใช่มั้ย ไอ้เลข 3 ตัวที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้า T_T ฮือๆๆ 3.80 บ้าไปแล้ว!! แล้วปีหน้ากำหนดการมันจะยังเหมือนเดิมมั้ยอ่า... รู้สึกว่าจะสอบยากสอบเย็นเหลือเกินนะ!! อยากไปเรียนญี่ปุ่นว้อย!!

พอๆ พักเรื่องเครียดไปก่อน

เอ้อ!! ที่ห้องเราวันนี้ มีกินเลี้ยงหมูกระทะกัน ตอนแรกจุดเตากัน มันส์มากอ่ะ กลุ่มเราจุดไม่ติดซักที เลยมีเพื่อนๆในห้องมาช่วยกันหลายกลุ่มมาก กว่าจะติด ฮ่าๆๆ // พอติดปั๊บ ก็ไม่ได้รีรออะไรกันเลย ลงมือวางหมูกันเรียบร้อย ใส่น้ำซุป เทน้ำจิ้ม ฉีกผัก ใส่วุ้นเส้น ต้มเส้นมาม่า ฮ่าๆๆ แล้วก็รอมันสุก เท่านั้น ก็ลงมือสวาปามกันเต็มที่เลย เอิ๊กๆ

อร่อยมาก!! เพราะว่ากินกันหลายคน เพื่อนในห้องเราอะ ตอนแรกเค้าจะมาแย่งหมูกลุ่มเรากิน แต่ว่า เค้าเห็นสภาพกลุ่มเราแล้ว กลุ่มเราอ่ะ ไม่ได้เตรียมหมูไปกินวันนี้ 555+ ฮามากอ่ะ น่าสงสารสุดๆ อาจารย์เค้าเลยช่วยหาหมู หาไข่ หากุ้ง อะไรต่อมิอะไรมาให้ ใจดีสุดๆ เพื่อนกลุ่มอื่น จากตอนแรกที่จะมาแย่งกิน กลับกลายเป็นว่า "เฮ๊ย เราเอาหมูมาแบ่งให้ว่ะ" 555+

เราเป็นคนคว่ำเตาคนสุดท้ายเลย อิ่มเกินจะบรรยาย~ เหมือนกับคนท้องลูกแฝด 4 คนอะ ก๊ากๆๆ พุงบานมากมาย พี่หมีเห็นแล้วเค้าขำเราจนหน้าแดงเลยอ๊ะ >_<"

นายร้อยหยก (ชื่อจริงเค้า เราไม่รู้จักอะ) ฮ่าๆๆ วันนี้ก็มาร่วมแจมกับพวกเราด้วย น่ารักมากๆเลย มิน่าล่ะ หมูแดงมันถึงปลื้มนักปลื้มหนา คนในเครื่องแบบ ก๊ากๆๆ

ก็... อะนะ วันนี้มีความสุขค่อนข้างมาก เพราะว่าอิ่มสุดๆ แถมยังได้ขนมติดกลับบ้านด้วยแน่ะ!! เอ้อ... แต่ที่น่าเสียดาย เรากลับลืมกะหล่ำปีไว้ที่โรงเรียนทั้งหัวน่ะสิ!! T T. เสียดายมากง่า ว่าจะเอากลับมานั่งแทะที่บ้านต่อซะหน่อย เราชอบกินผักน่ะ อิอิ

เฮ่อ... พรุ่งนี้ก็สิ้นปีแล้วสินะ

Japanese!! ประมาณ 62 ชั่วโมง ต่อ หนังสือ 1 เล่ม

หนังสือ 1 เล่ม ใช้เวลาอ่านประมาณเดือนนึง

สู้ๆ!! อย่างน้อยก็ขอให้พูดได้ละกันว๊า...

แต่ภาษาอังกฤษต้องเอาจริง เอาจังอย่างมากเลยอ่ะ เค้าว่ากันว่า เก่งอังกฤษ มีชัยไปกว่าครึ่ง!! เราก็ว่างั้นแหละ สมควรฟื้นฟูสมรรถภาพทางภาษาได้แล้ว!! สู้ตายว้อย!!

ส่งท้ายปีเก่าดีก่า... แล้วต้อนรับปีใหม่ให้รื่นเริง

เพราะชีวิต... คือชีวิต

โน๊ะๆๆ

: )

วันนี้มันก็คงเป็นอีกวันหนึ่ง ที่ผ่านพ้นไปโดยไร้ความหมายอีกเช่นเคยสำหรับเรา... เราทำอะไรมันก็คงไม่ดีสักอย่างสินะ ช่วงนี้รู้สึกตัวเองกำลังร่วงดิ่ง จมดิ่งลงเหวลึกยังไงก็ไม่รู้สิ

รู้ไหมว่า... ตั้งแต่วันที่เธอบอกลาไป เราเองก็ได้แต่อดทน และทำใจให้ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นให้ได้ ความจริงที่เธอจะไม่มาเป็นห่วง ไม่มาดูแล ไม่มานั่งฟังเราบ่นเวลาเครียดอีกแล้ว วันนี้เราเองก็ได้ให้คำตอบเธอไป ตอนที่เธอมาถามว่ากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

ใจเราเอง... เรายังรักเธออยู่ทั้งหัวใจ แต่ด้วยศักดิ์ศรี หรืออะไรก็แล้วแต่บ้าๆบอๆของเรา ความหยิ่งที่มันเป็นสันดานฝังลึกของเรา ความรู้สึกที่เราเกลียดคนดูถูก ความรู้สึกอะไรก็แล้วแต่ที่เราได้ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก มันก็ย้อนมาเตือนให้เราได้คิดว่า เราไม่ควรตอบรับ กลับไปคบกับเธออีกแล้ว ไม่ว่าเราจะรักเธอขนาดไหนก็ตาม

เธอเองที่เป็นคนเลือกจากไป... เมื่อเธอกลับมา เธอเห็นว่าฉันน่าสงสารหรือเปล่า? เธอคิดอย่างนั้นหรือเปล่า เธอกลัวเราเหงาใช่ไหม

เรายอมรับนะ ว่าเราเหงา เราร้องไห้ เสียใจ แต่มันก็แค่คืนเดียวที่ผ่านพ้นไป วันนี้ที่เราไม่มีเธออยู่ข้างกาย เราก็ไม่เป็นไร เราไม่เป็นไรจริงๆ

ลึกๆแล้ว ก็ไม่เถียงหรอกว่าเราไม่ลืมเธอ เพราะเรารักเธอมาก มันก็ต้องเจ็บมากเป็นธรรมดา ช่วงนี้ที่มีใครเข้ามา เราก็ไม่ได้ยอมรับใครสักคน ไม่ได้ให้ความหวังกับใคร เป็นเพราะเราไม่พร้อมที่จะเริ่มใหม่

ช่วงเวลานี้... เป็นช่วงเวลาที่เรียกว่า มันเป็นเรื่องจริง มันเกิดขึ้นจริงๆ นี่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

หรือบางทีเราอาจหลอกตัวเองว่า... ก็เรื่องทั้งหมดนี่คือความฝัน

แต่เราจะทำไปเพื่ออะไรกัน?

อ้าว... ตกใจอะ ตกใจ แบบว่าตกใจมากๆเลย มันเกิดอะไรขึ้นกับไดอารี่ตั้งหลายวัน ฮะ??? จะบ้าตายอยู่แล้วนะเนี่ย เวลาเครียดก็ดันไม่มีที่ระบายซะงั้นอ่ะ T_________T

แต่ไม่เป็นไร เครียดจนหายเครียดแล้วล่ะค่ะพี่น้องขา... ฮ่าๆๆ

วันนี้เนื้อคู่เราไปเที่ยวเขาใหญ่ล่ะ (เอ่อ... อิอิ) ล้อเล่นๆ น้องๆ Improvise ไปเที่ยวเขาใหญ่กันหมดเลย พอดีว่าโรงเรียนเรา ม.4 เค้าจัดให้ไปเข้าค่ายชีวะน่ะ เลยได้ไปกัน อิจฉาๆ ปีเราไม่มีไปมั่งเลย อยากไปสุดๆอ่ะ อิอิ

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมานั้น... ตอนแรกว่าจะซ้อมดนตรีกัน แต่สุดท้ายไม่ได้ซ้อม เลยอยู่บ้านเนื้อคู่ทั้งวัน 555555555+ สุดติ่ง โดดเรียนพิเศษอีกแน่ะ ก๊ากๆๆ (นิสัยไม่ดี ห้ามเลียนแบบนะ)

หง่อยๆๆ

พรุ่งนี้สอบ คงเขียนไรมากไม่ได้ คิดถึงไดอารี่สุดชีวี

ปล. คอมเม้นท์อย่าพึ่งมาเยอะนะ ฮ่าๆๆ ตอบไม่ทันอ่ะ ช่วงนี้ยุ่งจริงๆค๊า...

นี่แหละเหงา นี่แหละคือความเหงา!!

ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ใครๆเขาก็เข้านอนกันหมดแล้วสินะ คงเหลือแต่เราที่มัวนั่งเล่นคอม แล้วก็ดีใจที่เน็ตมันเล่นได้ซะที >_<" แล้วทำไมมันต้องมาใช้ได้เอาอีตอนที่ใครเค้าเข้านอนกันไปหมดแล้วด้วย? จะบ้าตายอยู่แล้วนะชั้น แล้วก็ไม่มีใครเห็นใจอยู่รับโทรศัพท์บ้างเลย ฮือ ฮือ ป่วนๆๆ โทรไปป่วนจิต ป่วนประสาท เกรงใจก็ใช่ แต่... ขอเห็นแก่ตัวซักวันได้มั้ย เพื่อนฉัน เพื่อนช้านนนนน หลับกันไวจริงๆเลย เอ๋? หรือว่ามีเราคนเดียวที่นอนดึกขนาดนี้นะ

อะไรกัน อะไรๆๆ วันนี้เป็นวันเกิดของน้องโอปอ Happy Birthday นะจ๊ะน้องสาว ขอให้มีความสุขล้นเหลือ พี่เองก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากคำอวยพร ง่ะๆ หวังว่าจะได้ยิน ได้ยินผ่านโทรจิตนะ นี่ไงๆ พี่โทรไปหาแล้ว 555+ (ท่าจะบ้าไปแล้วจริงๆด้วย -_-")

ทำไงได้... ช่วยไม่ได้จริงๆนี่นา แหะๆ ตอนนี้อยากจะร้องเพลงอะไรดีน๊า... ผิดที่ฉันเอง ตัวของฉันเอง... ฯลฯ ของ ETC. ใช่เลย เพลงนี้แหละใช่จริงๆ โดนเหตุการณ์ตอนนี้เลย ฮ่าๆ

เมื่อตอนเย็นเราวุ่นวายกับเน็ตเอามากๆ เพราะว่ามันเล่นไม่ได้ เราเลยโทรศัพท์ไปโวยวายองค์การ เอิ๊กๆ มันน่ารำคาญจริงๆนะ พอใช้เน็ตไม่ได้แล้ว มันก็ยังไงๆ ก็ไม่รู้ ดูสิ พอใช้ได้แล้ว ก็ไม่มีใครอยู่ให้เราคุยแล้ว โทรไปป่วนขมองเค้า ก็กลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่เป็นอันเรียน เดี๋ยวก็โดนเตะตอกหน้ากลับมา จะทำไงล่ะ =.=

พรุ่งนี้ก็กลับบ้านช้าอีกแล้วสิ วันพฤหัสก็ซ้อมดนตรี พรุ่งนี้ไปเรียนพิเศษฟิสิกส์ แต่ใจจริง พักนี้อยากจะไปไกลๆมากกว่า ไปเที่ยวๆๆๆๆๆ

วันนี้ดื่มไวน์ไปหน่อยนึง ไม่ได้สะกิดต่อมอะไรเลย เราไม่ชอบกลิ่นไวน์เลยอ่ะ ไวน์ขวดนี้ปี 1972 นานมากกกกกกกก บอกตรงๆว่าดื่มไวน์ไม่เป็น ไฮโซ ไฮซ้อขนาดไหน เราก็ดื่มไม่เป็น >_<"

อดเมา !

แต่อย่าเมาเลย มันไม่ดี! ไม่ดีจริงๆ เสียสุขภาพ จำไว้นะปอย จำไว้ T T.

เครียดก็ไปหาอะไรที่มันสร้างสรรค์ทำ กรุณาอย่าเมาเบียร์ เมาสุรา ไม่ดีๆ เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าเมา!!

เซ็ง ใจเปล่า

... จงเข้มแข็ง ในเวลาที่อ่อนล้ามากที่สุด...

... จงทำใจให้แกร่งดั่งหินผา ในเวลาที่เจ็บปวดมากที่สุด...

ฟังเพลง "ผิดที่ฉันเอง" ฟังแล้วมันโดนใจ!!

โทษตัวเองบ้าง จะได้แฟร์ๆ

อยากอ่านหนังสือถึงเช้า ไม่อยากนอน

ขอบคุณนะ น้องโต้ง ที่รับโทรศัพท์พี่กลางดึก 555+

ขอบคุณนะ น้องเต้ย ที่คุยกับพี่เป็นชั่วโมงเลย ( ครั้งที่ 2 แล้ว ก๊ากๆๆๆ )

>>>>>>>> เหมือนกับอยากคุยกับเต้ยจริงๆนะ เต้ยเป็นคนอบอุ่นจริงๆ พี่การันตีอ่ะ >_< ทำไมไม่เกิดก่อนช้านนนนน

อยากมีพี่ชาย

T_T

เขียนไดอารี่ วันนี้ ENTER เยอะจัง

นอนไม่หลับ !!

สิ้นปีแล้วจ้า วันนี้วันสุดท้ายของปี 2552 แล้วเนาะ พรุ่งนี้ๆๆ ปีใหม่แล้ว ขอให้โลกของเราน่าอยู่ สดใสขึ้นกว่าเดิมน๊า...

วันนี้ไปร้าน zoom photo มาแล้ว!! ได้รูปมาแล้วค่ะ ไปดูๆๆๆๆ

มันจะเป็นรูปวันที่ไปแข่งดนตรีที่สามชุก ได้ที่ 2 มา ลองไปดูกันเลยน๊า... ^-^

กำลังนั่งฟังเค้าอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งขัน แอบเก๊กด้วย 555+

รูปนี้... กำลังจับฉลากลำดับที่วง ที่จะได้แข่ง

ขึ้นประกวดเวทีแรก! ครั้งแรก! ตื่นเต้นสุดชีวิต หน้าซีดมากกกกกกก เหมือนจะเป็นลมแล้วอ่ะ =_="

รูปนี้ เกร็งๆนิดหน่อย

กำลังรอลุ้นว่า... The Improvise จะเข้ารอบมั้ย (เครียดมากเลย 555+)

เข้ารอบแล้ว เย่ๆๆๆ รอบแรกๆ ผ่านไปได้ด้วยดี คนข้างๆนั่น เขาเป็นคนใจดีมากอ่ะ น่ารักๆ นิสัยดี ^-^

ผ่านมาถึงรอบสองจนได้... เริ่มยิ้ม 555+

สมาธิอันแรงกล้า... ความกลัวหายไป

นี่ล่ะ ...ดนตรีคือชีวิตของเรา ^-^

พอเริ่มชินกับเวที... ก็เริ่มสนุกมากขึ้น สนุกมากจริงๆ ดูหน้าสิ 555+

ตอนลุ้นผลอีกครั้ง.. หน้าเราจะร้องไห้แล้ว... เครียดจริงๆ >_<

ในที่สุด!! เราก็เข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศจนได้ เย่ๆๆๆ

ในที่สุด... ความฝันของพวกเราก็เป็นจริง เราติด 1 ใน 3 เราได้รองชนะเลิศอันดับ 1 ^-^

ทุกคนมีความสุขมากค่ะ (The Improvise แอบหลบอยู่ในมุมมืด 555+ แต่เฮฮามากที่สุดเลยนะน่ะ)

ทุกคนภูมิใจมาก พวกเรายิ้มได้กันอย่างเต็มที่ซักที ^______^

จากวันนั้น... จนถึงวันนี้ พวกเราก็ยังคงอยู่ด้วยกันตลอด ทั้งหัวเราะและร้องไห้ ทั้งเสียใจและดีใจ

The Improvise ฉันรักเธอที่สุด

I ♥ The Improvise

สวัสดีจ้ะ เพื่อนได ^-^ วันนี้เราเล่นคอมดึกอีกแล้วอะ แหะๆ

พรุ่งนี้เป็นวันที่ 31 ธันวาคม 2009 แล้วนะ ดีใจจังเลย จะได้เปลี่ยนเลขปีแล้ว =.= เหมือนจะไม่ค่อยตื่นเต้นอะไรซักเท่าไร ปีนี้ไม่รู้จะ count down ด้วยวิธีไหนดี แต่นั่งคิด นอนคิดมาหลายวัน หลายคืน หลายเพลา แล้วว่า "นับถอยหลังในฝัน" ฮ่าๆๆ ก็ในเมื่อมันเหงานักนี่!! บางทีเราอาจจะไม่ไปบ้านน้องหรอก หรือไม่ก็อาจจะไปแป๊บนึงแล้วก็กลับ คงไม่ได้อยู่ดึก อยู่นอนบ้านน้องเหมือนทุกๆปี เอ๊ะ แต่บางทีมันก็ไม่แน่นะ... อิอิ

เราเข้าไปดูรายละเอียด Monbukugakusho: MEXT Scholaship For 2010 มา ตรงคุณสมบัติที่บาดตาเรามันอยู่ตรงนี้ค่ะ

QUALIFICATIONS

(4) Academic Records (GPA):

Applicants must fall under either of the following items as those who have been recognized as achieving excellent results at 12 years regular course of school education or a school equivalent to the senior high school in Japan.

1) Those who have more than 3.80 in cumulative average credits at an upper secondary school

2) Those who have passed the Japanese Language Proficiency Test administrated by the Japan Educational Exchanges and Services and the Japan Foundation, and have the following cumulative average credits at an upper secondary school

More than 3.30 for Level 1 and Level 2

More than 3.50 for Level 3

เห็นกันไปเต็มๆตาแล้วใช่มั้ย ไอ้เลข 3 ตัวที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้า T_T ฮือๆๆ 3.80 บ้าไปแล้ว!! แล้วปีหน้ากำหนดการมันจะยังเหมือนเดิมมั้ยอ่า... รู้สึกว่าจะสอบยากสอบเย็นเหลือเกินนะ!! อยากไปเรียนญี่ปุ่นว้อย!!

พอๆ พักเรื่องเครียดไปก่อน

เอ้อ!! ที่ห้องเราวันนี้ มีกินเลี้ยงหมูกระทะกัน ตอนแรกจุดเตากัน มันส์มากอ่ะ กลุ่มเราจุดไม่ติดซักที เลยมีเพื่อนๆในห้องมาช่วยกันหลายกลุ่มมาก กว่าจะติด ฮ่าๆๆ // พอติดปั๊บ ก็ไม่ได้รีรออะไรกันเลย ลงมือวางหมูกันเรียบร้อย ใส่น้ำซุป เทน้ำจิ้ม ฉีกผัก ใส่วุ้นเส้น ต้มเส้นมาม่า ฮ่าๆๆ แล้วก็รอมันสุก เท่านั้น ก็ลงมือสวาปามกันเต็มที่เลย เอิ๊กๆ

อร่อยมาก!! เพราะว่ากินกันหลายคน เพื่อนในห้องเราอะ ตอนแรกเค้าจะมาแย่งหมูกลุ่มเรากิน แต่ว่า เค้าเห็นสภาพกลุ่มเราแล้ว กลุ่มเราอ่ะ ไม่ได้เตรียมหมูไปกินวันนี้ 555+ ฮามากอ่ะ น่าสงสารสุดๆ อาจารย์เค้าเลยช่วยหาหมู หาไข่ หากุ้ง อะไรต่อมิอะไรมาให้ ใจดีสุดๆ เพื่อนกลุ่มอื่น จากตอนแรกที่จะมาแย่งกิน กลับกลายเป็นว่า "เฮ๊ย เราเอาหมูมาแบ่งให้ว่ะ" 555+

เราเป็นคนคว่ำเตาคนสุดท้ายเลย อิ่มเกินจะบรรยาย~ เหมือนกับคนท้องลูกแฝด 4 คนอะ ก๊ากๆๆ พุงบานมากมาย พี่หมีเห็นแล้วเค้าขำเราจนหน้าแดงเลยอ๊ะ >_<"

นายร้อยหยก (ชื่อจริงเค้า เราไม่รู้จักอะ) ฮ่าๆๆ วันนี้ก็มาร่วมแจมกับพวกเราด้วย น่ารักมากๆเลย มิน่าล่ะ หมูแดงมันถึงปลื้มนักปลื้มหนา คนในเครื่องแบบ ก๊ากๆๆ

ก็... อะนะ วันนี้มีความสุขค่อนข้างมาก เพราะว่าอิ่มสุดๆ แถมยังได้ขนมติดกลับบ้านด้วยแน่ะ!! เอ้อ... แต่ที่น่าเสียดาย เรากลับลืมกะหล่ำปีไว้ที่โรงเรียนทั้งหัวน่ะสิ!! T T. เสียดายมากง่า ว่าจะเอากลับมานั่งแทะที่บ้านต่อซะหน่อย เราชอบกินผักน่ะ อิอิ

เฮ่อ... พรุ่งนี้ก็สิ้นปีแล้วสินะ

Japanese!! ประมาณ 62 ชั่วโมง ต่อ หนังสือ 1 เล่ม

หนังสือ 1 เล่ม ใช้เวลาอ่านประมาณเดือนนึง

สู้ๆ!! อย่างน้อยก็ขอให้พูดได้ละกันว๊า...

แต่ภาษาอังกฤษต้องเอาจริง เอาจังอย่างมากเลยอ่ะ เค้าว่ากันว่า เก่งอังกฤษ มีชัยไปกว่าครึ่ง!! เราก็ว่างั้นแหละ สมควรฟื้นฟูสมรรถภาพทางภาษาได้แล้ว!! สู้ตายว้อย!!

ส่งท้ายปีเก่าดีก่า... แล้วต้อนรับปีใหม่ให้รื่นเริง

เพราะชีวิต... คือชีวิต

โน๊ะๆๆ

: )

วันนี้มันก็คงเป็นอีกวันหนึ่ง ที่ผ่านพ้นไปโดยไร้ความหมายอีกเช่นเคยสำหรับเรา... เราทำอะไรมันก็คงไม่ดีสักอย่างสินะ ช่วงนี้รู้สึกตัวเองกำลังร่วงดิ่ง จมดิ่งลงเหวลึกยังไงก็ไม่รู้สิ

รู้ไหมว่า... ตั้งแต่วันที่เธอบอกลาไป เราเองก็ได้แต่อดทน และทำใจให้ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นให้ได้ ความจริงที่เธอจะไม่มาเป็นห่วง ไม่มาดูแล ไม่มานั่งฟังเราบ่นเวลาเครียดอีกแล้ว วันนี้เราเองก็ได้ให้คำตอบเธอไป ตอนที่เธอมาถามว่ากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

ใจเราเอง... เรายังรักเธออยู่ทั้งหัวใจ แต่ด้วยศักดิ์ศรี หรืออะไรก็แล้วแต่บ้าๆบอๆของเรา ความหยิ่งที่มันเป็นสันดานฝังลึกของเรา ความรู้สึกที่เราเกลียดคนดูถูก ความรู้สึกอะไรก็แล้วแต่ที่เราได้ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก มันก็ย้อนมาเตือนให้เราได้คิดว่า เราไม่ควรตอบรับ กลับไปคบกับเธออีกแล้ว ไม่ว่าเราจะรักเธอขนาดไหนก็ตาม

เธอเองที่เป็นคนเลือกจากไป... เมื่อเธอกลับมา เธอเห็นว่าฉันน่าสงสารหรือเปล่า? เธอคิดอย่างนั้นหรือเปล่า เธอกลัวเราเหงาใช่ไหม

เรายอมรับนะ ว่าเราเหงา เราร้องไห้ เสียใจ แต่มันก็แค่คืนเดียวที่ผ่านพ้นไป วันนี้ที่เราไม่มีเธออยู่ข้างกาย เราก็ไม่เป็นไร เราไม่เป็นไรจริงๆ

ลึกๆแล้ว ก็ไม่เถียงหรอกว่าเราไม่ลืมเธอ เพราะเรารักเธอมาก มันก็ต้องเจ็บมากเป็นธรรมดา ช่วงนี้ที่มีใครเข้ามา เราก็ไม่ได้ยอมรับใครสักคน ไม่ได้ให้ความหวังกับใคร เป็นเพราะเราไม่พร้อมที่จะเริ่มใหม่

ช่วงเวลานี้... เป็นช่วงเวลาที่เรียกว่า มันเป็นเรื่องจริง มันเกิดขึ้นจริงๆ นี่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

หรือบางทีเราอาจหลอกตัวเองว่า... ก็เรื่องทั้งหมดนี่คือความฝัน

แต่เราจะทำไปเพื่ออะไรกัน?

อ้าว... ตกใจอะ ตกใจ แบบว่าตกใจมากๆเลย มันเกิดอะไรขึ้นกับไดอารี่ตั้งหลายวัน ฮะ??? จะบ้าตายอยู่แล้วนะเนี่ย เวลาเครียดก็ดันไม่มีที่ระบายซะงั้นอ่ะ T_________T

แต่ไม่เป็นไร เครียดจนหายเครียดแล้วล่ะค่ะพี่น้องขา... ฮ่าๆๆ

วันนี้เนื้อคู่เราไปเที่ยวเขาใหญ่ล่ะ (เอ่อ... อิอิ) ล้อเล่นๆ น้องๆ Improvise ไปเที่ยวเขาใหญ่กันหมดเลย พอดีว่าโรงเรียนเรา ม.4 เค้าจัดให้ไปเข้าค่ายชีวะน่ะ เลยได้ไปกัน อิจฉาๆ ปีเราไม่มีไปมั่งเลย อยากไปสุดๆอ่ะ อิอิ

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมานั้น... ตอนแรกว่าจะซ้อมดนตรีกัน แต่สุดท้ายไม่ได้ซ้อม เลยอยู่บ้านเนื้อคู่ทั้งวัน 555555555+ สุดติ่ง โดดเรียนพิเศษอีกแน่ะ ก๊ากๆๆ (นิสัยไม่ดี ห้ามเลียนแบบนะ)

หง่อยๆๆ

พรุ่งนี้สอบ คงเขียนไรมากไม่ได้ คิดถึงไดอารี่สุดชีวี

ปล. คอมเม้นท์อย่าพึ่งมาเยอะนะ ฮ่าๆๆ ตอบไม่ทันอ่ะ ช่วงนี้ยุ่งจริงๆค๊า...

นี่แหละเหงา นี่แหละคือความเหงา!!

ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ใครๆเขาก็เข้านอนกันหมดแล้วสินะ คงเหลือแต่เราที่มัวนั่งเล่นคอม แล้วก็ดีใจที่เน็ตมันเล่นได้ซะที >_<" แล้วทำไมมันต้องมาใช้ได้เอาอีตอนที่ใครเค้าเข้านอนกันไปหมดแล้วด้วย? จะบ้าตายอยู่แล้วนะชั้น แล้วก็ไม่มีใครเห็นใจอยู่รับโทรศัพท์บ้างเลย ฮือ ฮือ ป่วนๆๆ โทรไปป่วนจิต ป่วนประสาท เกรงใจก็ใช่ แต่... ขอเห็นแก่ตัวซักวันได้มั้ย เพื่อนฉัน เพื่อนช้านนนนน หลับกันไวจริงๆเลย เอ๋? หรือว่ามีเราคนเดียวที่นอนดึกขนาดนี้นะ

อะไรกัน อะไรๆๆ วันนี้เป็นวันเกิดของน้องโอปอ Happy Birthday นะจ๊ะน้องสาว ขอให้มีความสุขล้นเหลือ พี่เองก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากคำอวยพร ง่ะๆ หวังว่าจะได้ยิน ได้ยินผ่านโทรจิตนะ นี่ไงๆ พี่โทรไปหาแล้ว 555+ (ท่าจะบ้าไปแล้วจริงๆด้วย -_-")

ทำไงได้... ช่วยไม่ได้จริงๆนี่นา แหะๆ ตอนนี้อยากจะร้องเพลงอะไรดีน๊า... ผิดที่ฉันเอง ตัวของฉันเอง... ฯลฯ ของ ETC. ใช่เลย เพลงนี้แหละใช่จริงๆ โดนเหตุการณ์ตอนนี้เลย ฮ่าๆ

เมื่อตอนเย็นเราวุ่นวายกับเน็ตเอามากๆ เพราะว่ามันเล่นไม่ได้ เราเลยโทรศัพท์ไปโวยวายองค์การ เอิ๊กๆ มันน่ารำคาญจริงๆนะ พอใช้เน็ตไม่ได้แล้ว มันก็ยังไงๆ ก็ไม่รู้ ดูสิ พอใช้ได้แล้ว ก็ไม่มีใครอยู่ให้เราคุยแล้ว โทรไปป่วนขมองเค้า ก็กลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่เป็นอันเรียน เดี๋ยวก็โดนเตะตอกหน้ากลับมา จะทำไงล่ะ =.=

พรุ่งนี้ก็กลับบ้านช้าอีกแล้วสิ วันพฤหัสก็ซ้อมดนตรี พรุ่งนี้ไปเรียนพิเศษฟิสิกส์ แต่ใจจริง พักนี้อยากจะไปไกลๆมากกว่า ไปเที่ยวๆๆๆๆๆ

วันนี้ดื่มไวน์ไปหน่อยนึง ไม่ได้สะกิดต่อมอะไรเลย เราไม่ชอบกลิ่นไวน์เลยอ่ะ ไวน์ขวดนี้ปี 1972 นานมากกกกกกกก บอกตรงๆว่าดื่มไวน์ไม่เป็น ไฮโซ ไฮซ้อขนาดไหน เราก็ดื่มไม่เป็น >_<"

อดเมา !

แต่อย่าเมาเลย มันไม่ดี! ไม่ดีจริงๆ เสียสุขภาพ จำไว้นะปอย จำไว้ T T.

เครียดก็ไปหาอะไรที่มันสร้างสรรค์ทำ กรุณาอย่าเมาเบียร์ เมาสุรา ไม่ดีๆ เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าเมา!!

เซ็ง ใจเปล่า

... จงเข้มแข็ง ในเวลาที่อ่อนล้ามากที่สุด...

... จงทำใจให้แกร่งดั่งหินผา ในเวลาที่เจ็บปวดมากที่สุด...

ฟังเพลง "ผิดที่ฉันเอง" ฟังแล้วมันโดนใจ!!

โทษตัวเองบ้าง จะได้แฟร์ๆ

อยากอ่านหนังสือถึงเช้า ไม่อยากนอน

ขอบคุณนะ น้องโต้ง ที่รับโทรศัพท์พี่กลางดึก 555+

ขอบคุณนะ น้องเต้ย ที่คุยกับพี่เป็นชั่วโมงเลย ( ครั้งที่ 2 แล้ว ก๊ากๆๆๆ )

>>>>>>>> เหมือนกับอยากคุยกับเต้ยจริงๆนะ เต้ยเป็นคนอบอุ่นจริงๆ พี่การันตีอ่ะ >_< ทำไมไม่เกิดก่อนช้านนนนน

อยากมีพี่ชาย

T_T

เขียนไดอารี่ วันนี้ ENTER เยอะจัง

นอนไม่หลับ !!

"อยากจะหายตัว อยากจะหายไป ไม่ให้ใครเห็นหน้า..."

กลับมาบ้านวันนี้ รู้สึกแย่ยังไงก็ไม่รู้ มันไม่ใช่เรื่องที่เราไปรู้สึกดีอะไรกับใคร มันไม่ใช่เรื่องนั้น... หรือว่ามันจะเป็นไปไม่ได้แล้วจริงๆ? ความจริงเราอยู่คนเดียว เป็นเด็กบ้าเรียนเหมือนเก่าน่ะดีที่สุดแล้ว เป็นอย่างที่เคยเป็น ไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้ และเห็นว่ามันช่างไร้สาระที่สุด!! ใช่สิ!! เรื่องนี้มันไร้สาระจริงๆนี่นา เราจะไปใส่ใจกับมันทำไม เขาไม่ได้รักเราแล้ว เขาจึงบอกลา เราเองก็ไม่ได้รักเขาแล้วเหมือนกันล่ะมั้ง เราถึงได้ไม่ยื้อเขาไว้สักนิดเลย...

ทำไมกันนะ หัวใจเรามันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เย็นชา ไร้ความรู้สึก ช่างเถอะ!! ความร่าเริงที่มี เราก็ยังมีเหมือนเก่า แค่เปลี่ยนความร่าเริงไปมอบให้กับคนรอบกาย มอบให้เขาเยอะๆ ไม่ต้องไปให้อยู่แค่คนคนเดียวอีกแล้ว อีกไม่นานเขาก็จะไม่อยู่ให้เราเห็นหน้าอีกแล้ว นี่เราควรจะดีใจหรือเสียใจดีนะ?

เราควรจะมองย้อนกลับไป ในช่วงวันเวลาที่ดีดี ที่เรามีความสุขกับเขา ใช่ไหม ช่วงเวลานั้นเอง ครั้งแรกที่เราพบกัน ขอบคุณเวลาที่นำพาให้เราได้รู้จักกัน ทำให้เราได้มีความรู้สึกดีๆให้กันเสมอมา ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ

ณ วันนี้ เวลานี้ เป็นวันที่เธอหันหลังเดินจากไป และอีกไม่นาน เธอจะไม่มาให้เราเห็นหน้าอีกเป็นปี ตอนนั้นเราคงลืมเธอได้ คงจะได้นั่งทำเกรด ทำการบ้าน เล่นดนตรี มีความสุขอยู่กับเรื่องของตัวเองซักทีนะ

เราไม่โกรธเธอเลยนะ จริงๆ เราต้องขอบคุณที่เธอตัดสินใจที่จะบอกลาเราไป มันก็ดีแล้วล่ะ คนอย่างเราไม่เคยทำให้ใครมีความสุขได้จริงๆจังๆหรอก เราคงยังโตไม่พอที่จะไปทำเรื่องดีๆให้ใครทั้งนั้น เราก็ทำได้แค่เพียงเป็นห่วง เราคงทำได้แค่นี้จริงๆ อีกอย่าง เราเองก็เป็นคนเอาแต่ใจตัวเองด้วย จะทำไงได้ เธอก็ตาสว่างแล้ว

เราไม่เสียใจนะ เราอยากขอบคุณมากกว่า ขอบคุณจริงๆ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำให้เรา

นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

"ใจเปล่า"

สิ้นปีแล้วจ้า วันนี้วันสุดท้ายของปี 2552 แล้วเนาะ พรุ่งนี้ๆๆ ปีใหม่แล้ว ขอให้โลกของเราน่าอยู่ สดใสขึ้นกว่าเดิมน๊า...

วันนี้ไปร้าน zoom photo มาแล้ว!! ได้รูปมาแล้วค่ะ ไปดูๆๆๆๆ

มันจะเป็นรูปวันที่ไปแข่งดนตรีที่สามชุก ได้ที่ 2 มา ลองไปดูกันเลยน๊า... ^-^

กำลังนั่งฟังเค้าอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งขัน แอบเก๊กด้วย 555+

รูปนี้... กำลังจับฉลากลำดับที่วง ที่จะได้แข่ง

ขึ้นประกวดเวทีแรก! ครั้งแรก! ตื่นเต้นสุดชีวิต หน้าซีดมากกกกกกก เหมือนจะเป็นลมแล้วอ่ะ =_="

รูปนี้ เกร็งๆนิดหน่อย

กำลังรอลุ้นว่า... The Improvise จะเข้ารอบมั้ย (เครียดมากเลย 555+)

เข้ารอบแล้ว เย่ๆๆๆ รอบแรกๆ ผ่านไปได้ด้วยดี คนข้างๆนั่น เขาเป็นคนใจดีมากอ่ะ น่ารักๆ นิสัยดี ^-^

ผ่านมาถึงรอบสองจนได้... เริ่มยิ้ม 555+

สมาธิอันแรงกล้า... ความกลัวหายไป

นี่ล่ะ ...ดนตรีคือชีวิตของเรา ^-^

พอเริ่มชินกับเวที... ก็เริ่มสนุกมากขึ้น สนุกมากจริงๆ ดูหน้าสิ 555+

ตอนลุ้นผลอีกครั้ง.. หน้าเราจะร้องไห้แล้ว... เครียดจริงๆ >_<

ในที่สุด!! เราก็เข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศจนได้ เย่ๆๆๆ

ในที่สุด... ความฝันของพวกเราก็เป็นจริง เราติด 1 ใน 3 เราได้รองชนะเลิศอันดับ 1 ^-^

ทุกคนมีความสุขมากค่ะ (The Improvise แอบหลบอยู่ในมุมมืด 555+ แต่เฮฮามากที่สุดเลยนะน่ะ)

ทุกคนภูมิใจมาก พวกเรายิ้มได้กันอย่างเต็มที่ซักที ^______^

จากวันนั้น... จนถึงวันนี้ พวกเราก็ยังคงอยู่ด้วยกันตลอด ทั้งหัวเราะและร้องไห้ ทั้งเสียใจและดีใจ

The Improvise ฉันรักเธอที่สุด

I ♥ The Improvise

สวัสดีจ้ะ เพื่อนได ^-^ วันนี้เราเล่นคอมดึกอีกแล้วอะ แหะๆ

พรุ่งนี้เป็นวันที่ 31 ธันวาคม 2009 แล้วนะ ดีใจจังเลย จะได้เปลี่ยนเลขปีแล้ว =.= เหมือนจะไม่ค่อยตื่นเต้นอะไรซักเท่าไร ปีนี้ไม่รู้จะ count down ด้วยวิธีไหนดี แต่นั่งคิด นอนคิดมาหลายวัน หลายคืน หลายเพลา แล้วว่า "นับถอยหลังในฝัน" ฮ่าๆๆ ก็ในเมื่อมันเหงานักนี่!! บางทีเราอาจจะไม่ไปบ้านน้องหรอก หรือไม่ก็อาจจะไปแป๊บนึงแล้วก็กลับ คงไม่ได้อยู่ดึก อยู่นอนบ้านน้องเหมือนทุกๆปี เอ๊ะ แต่บางทีมันก็ไม่แน่นะ... อิอิ

เราเข้าไปดูรายละเอียด Monbukugakusho: MEXT Scholaship For 2010 มา ตรงคุณสมบัติที่บาดตาเรามันอยู่ตรงนี้ค่ะ

QUALIFICATIONS

(4) Academic Records (GPA):

Applicants must fall under either of the following items as those who have been recognized as achieving excellent results at 12 years regular course of school education or a school equivalent to the senior high school in Japan.

1) Those who have more than 3.80 in cumulative average credits at an upper secondary school

2) Those who have passed the Japanese Language Proficiency Test administrated by the Japan Educational Exchanges and Services and the Japan Foundation, and have the following cumulative average credits at an upper secondary school

More than 3.30 for Level 1 and Level 2

More than 3.50 for Level 3

เห็นกันไปเต็มๆตาแล้วใช่มั้ย ไอ้เลข 3 ตัวที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้า T_T ฮือๆๆ 3.80 บ้าไปแล้ว!! แล้วปีหน้ากำหนดการมันจะยังเหมือนเดิมมั้ยอ่า... รู้สึกว่าจะสอบยากสอบเย็นเหลือเกินนะ!! อยากไปเรียนญี่ปุ่นว้อย!!

พอๆ พักเรื่องเครียดไปก่อน

เอ้อ!! ที่ห้องเราวันนี้ มีกินเลี้ยงหมูกระทะกัน ตอนแรกจุดเตากัน มันส์มากอ่ะ กลุ่มเราจุดไม่ติดซักที เลยมีเพื่อนๆในห้องมาช่วยกันหลายกลุ่มมาก กว่าจะติด ฮ่าๆๆ // พอติดปั๊บ ก็ไม่ได้รีรออะไรกันเลย ลงมือวางหมูกันเรียบร้อย ใส่น้ำซุป เทน้ำจิ้ม ฉีกผัก ใส่วุ้นเส้น ต้มเส้นมาม่า ฮ่าๆๆ แล้วก็รอมันสุก เท่านั้น ก็ลงมือสวาปามกันเต็มที่เลย เอิ๊กๆ

อร่อยมาก!! เพราะว่ากินกันหลายคน เพื่อนในห้องเราอะ ตอนแรกเค้าจะมาแย่งหมูกลุ่มเรากิน แต่ว่า เค้าเห็นสภาพกลุ่มเราแล้ว กลุ่มเราอ่ะ ไม่ได้เตรียมหมูไปกินวันนี้ 555+ ฮามากอ่ะ น่าสงสารสุดๆ อาจารย์เค้าเลยช่วยหาหมู หาไข่ หากุ้ง อะไรต่อมิอะไรมาให้ ใจดีสุดๆ เพื่อนกลุ่มอื่น จากตอนแรกที่จะมาแย่งกิน กลับกลายเป็นว่า "เฮ๊ย เราเอาหมูมาแบ่งให้ว่ะ" 555+

เราเป็นคนคว่ำเตาคนสุดท้ายเลย อิ่มเกินจะบรรยาย~ เหมือนกับคนท้องลูกแฝด 4 คนอะ ก๊ากๆๆ พุงบานมากมาย พี่หมีเห็นแล้วเค้าขำเราจนหน้าแดงเลยอ๊ะ >_<"

นายร้อยหยก (ชื่อจริงเค้า เราไม่รู้จักอะ) ฮ่าๆๆ วันนี้ก็มาร่วมแจมกับพวกเราด้วย น่ารักมากๆเลย มิน่าล่ะ หมูแดงมันถึงปลื้มนักปลื้มหนา คนในเครื่องแบบ ก๊ากๆๆ

ก็... อะนะ วันนี้มีความสุขค่อนข้างมาก เพราะว่าอิ่มสุดๆ แถมยังได้ขนมติดกลับบ้านด้วยแน่ะ!! เอ้อ... แต่ที่น่าเสียดาย เรากลับลืมกะหล่ำปีไว้ที่โรงเรียนทั้งหัวน่ะสิ!! T T. เสียดายมากง่า ว่าจะเอากลับมานั่งแทะที่บ้านต่อซะหน่อย เราชอบกินผักน่ะ อิอิ

เฮ่อ... พรุ่งนี้ก็สิ้นปีแล้วสินะ

Japanese!! ประมาณ 62 ชั่วโมง ต่อ หนังสือ 1 เล่ม

หนังสือ 1 เล่ม ใช้เวลาอ่านประมาณเดือนนึง

สู้ๆ!! อย่างน้อยก็ขอให้พูดได้ละกันว๊า...

แต่ภาษาอังกฤษต้องเอาจริง เอาจังอย่างมากเลยอ่ะ เค้าว่ากันว่า เก่งอังกฤษ มีชัยไปกว่าครึ่ง!! เราก็ว่างั้นแหละ สมควรฟื้นฟูสมรรถภาพทางภาษาได้แล้ว!! สู้ตายว้อย!!

ส่งท้ายปีเก่าดีก่า... แล้วต้อนรับปีใหม่ให้รื่นเริง

เพราะชีวิต... คือชีวิต

โน๊ะๆๆ

: )

วันนี้มันก็คงเป็นอีกวันหนึ่ง ที่ผ่านพ้นไปโดยไร้ความหมายอีกเช่นเคยสำหรับเรา... เราทำอะไรมันก็คงไม่ดีสักอย่างสินะ ช่วงนี้รู้สึกตัวเองกำลังร่วงดิ่ง จมดิ่งลงเหวลึกยังไงก็ไม่รู้สิ

รู้ไหมว่า... ตั้งแต่วันที่เธอบอกลาไป เราเองก็ได้แต่อดทน และทำใจให้ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นให้ได้ ความจริงที่เธอจะไม่มาเป็นห่วง ไม่มาดูแล ไม่มานั่งฟังเราบ่นเวลาเครียดอีกแล้ว วันนี้เราเองก็ได้ให้คำตอบเธอไป ตอนที่เธอมาถามว่ากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

ใจเราเอง... เรายังรักเธออยู่ทั้งหัวใจ แต่ด้วยศักดิ์ศรี หรืออะไรก็แล้วแต่บ้าๆบอๆของเรา ความหยิ่งที่มันเป็นสันดานฝังลึกของเรา ความรู้สึกที่เราเกลียดคนดูถูก ความรู้สึกอะไรก็แล้วแต่ที่เราได้ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก มันก็ย้อนมาเตือนให้เราได้คิดว่า เราไม่ควรตอบรับ กลับไปคบกับเธออีกแล้ว ไม่ว่าเราจะรักเธอขนาดไหนก็ตาม

เธอเองที่เป็นคนเลือกจากไป... เมื่อเธอกลับมา เธอเห็นว่าฉันน่าสงสารหรือเปล่า? เธอคิดอย่างนั้นหรือเปล่า เธอกลัวเราเหงาใช่ไหม

เรายอมรับนะ ว่าเราเหงา เราร้องไห้ เสียใจ แต่มันก็แค่คืนเดียวที่ผ่านพ้นไป วันนี้ที่เราไม่มีเธออยู่ข้างกาย เราก็ไม่เป็นไร เราไม่เป็นไรจริงๆ

ลึกๆแล้ว ก็ไม่เถียงหรอกว่าเราไม่ลืมเธอ เพราะเรารักเธอมาก มันก็ต้องเจ็บมากเป็นธรรมดา ช่วงนี้ที่มีใครเข้ามา เราก็ไม่ได้ยอมรับใครสักคน ไม่ได้ให้ความหวังกับใคร เป็นเพราะเราไม่พร้อมที่จะเริ่มใหม่

ช่วงเวลานี้... เป็นช่วงเวลาที่เรียกว่า มันเป็นเรื่องจริง มันเกิดขึ้นจริงๆ นี่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

หรือบางทีเราอาจหลอกตัวเองว่า... ก็เรื่องทั้งหมดนี่คือความฝัน

แต่เราจะทำไปเพื่ออะไรกัน?

อ้าว... ตกใจอะ ตกใจ แบบว่าตกใจมากๆเลย มันเกิดอะไรขึ้นกับไดอารี่ตั้งหลายวัน ฮะ??? จะบ้าตายอยู่แล้วนะเนี่ย เวลาเครียดก็ดันไม่มีที่ระบายซะงั้นอ่ะ T_________T

แต่ไม่เป็นไร เครียดจนหายเครียดแล้วล่ะค่ะพี่น้องขา... ฮ่าๆๆ

วันนี้เนื้อคู่เราไปเที่ยวเขาใหญ่ล่ะ (เอ่อ... อิอิ) ล้อเล่นๆ น้องๆ Improvise ไปเที่ยวเขาใหญ่กันหมดเลย พอดีว่าโรงเรียนเรา ม.4 เค้าจัดให้ไปเข้าค่ายชีวะน่ะ เลยได้ไปกัน อิจฉาๆ ปีเราไม่มีไปมั่งเลย อยากไปสุดๆอ่ะ อิอิ

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมานั้น... ตอนแรกว่าจะซ้อมดนตรีกัน แต่สุดท้ายไม่ได้ซ้อม เลยอยู่บ้านเนื้อคู่ทั้งวัน 555555555+ สุดติ่ง โดดเรียนพิเศษอีกแน่ะ ก๊ากๆๆ (นิสัยไม่ดี ห้ามเลียนแบบนะ)

หง่อยๆๆ

พรุ่งนี้สอบ คงเขียนไรมากไม่ได้ คิดถึงไดอารี่สุดชีวี

ปล. คอมเม้นท์อย่าพึ่งมาเยอะนะ ฮ่าๆๆ ตอบไม่ทันอ่ะ ช่วงนี้ยุ่งจริงๆค๊า...

นี่แหละเหงา นี่แหละคือความเหงา!!

ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ใครๆเขาก็เข้านอนกันหมดแล้วสินะ คงเหลือแต่เราที่มัวนั่งเล่นคอม แล้วก็ดีใจที่เน็ตมันเล่นได้ซะที >_<" แล้วทำไมมันต้องมาใช้ได้เอาอีตอนที่ใครเค้าเข้านอนกันไปหมดแล้วด้วย? จะบ้าตายอยู่แล้วนะชั้น แล้วก็ไม่มีใครเห็นใจอยู่รับโทรศัพท์บ้างเลย ฮือ ฮือ ป่วนๆๆ โทรไปป่วนจิต ป่วนประสาท เกรงใจก็ใช่ แต่... ขอเห็นแก่ตัวซักวันได้มั้ย เพื่อนฉัน เพื่อนช้านนนนน หลับกันไวจริงๆเลย เอ๋? หรือว่ามีเราคนเดียวที่นอนดึกขนาดนี้นะ

อะไรกัน อะไรๆๆ วันนี้เป็นวันเกิดของน้องโอปอ Happy Birthday นะจ๊ะน้องสาว ขอให้มีความสุขล้นเหลือ พี่เองก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากคำอวยพร ง่ะๆ หวังว่าจะได้ยิน ได้ยินผ่านโทรจิตนะ นี่ไงๆ พี่โทรไปหาแล้ว 555+ (ท่าจะบ้าไปแล้วจริงๆด้วย -_-")

ทำไงได้... ช่วยไม่ได้จริงๆนี่นา แหะๆ ตอนนี้อยากจะร้องเพลงอะไรดีน๊า... ผิดที่ฉันเอง ตัวของฉันเอง... ฯลฯ ของ ETC. ใช่เลย เพลงนี้แหละใช่จริงๆ โดนเหตุการณ์ตอนนี้เลย ฮ่าๆ

เมื่อตอนเย็นเราวุ่นวายกับเน็ตเอามากๆ เพราะว่ามันเล่นไม่ได้ เราเลยโทรศัพท์ไปโวยวายองค์การ เอิ๊กๆ มันน่ารำคาญจริงๆนะ พอใช้เน็ตไม่ได้แล้ว มันก็ยังไงๆ ก็ไม่รู้ ดูสิ พอใช้ได้แล้ว ก็ไม่มีใครอยู่ให้เราคุยแล้ว โทรไปป่วนขมองเค้า ก็กลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่เป็นอันเรียน เดี๋ยวก็โดนเตะตอกหน้ากลับมา จะทำไงล่ะ =.=

พรุ่งนี้ก็กลับบ้านช้าอีกแล้วสิ วันพฤหัสก็ซ้อมดนตรี พรุ่งนี้ไปเรียนพิเศษฟิสิกส์ แต่ใจจริง พักนี้อยากจะไปไกลๆมากกว่า ไปเที่ยวๆๆๆๆๆ

วันนี้ดื่มไวน์ไปหน่อยนึง ไม่ได้สะกิดต่อมอะไรเลย เราไม่ชอบกลิ่นไวน์เลยอ่ะ ไวน์ขวดนี้ปี 1972 นานมากกกกกกกก บอกตรงๆว่าดื่มไวน์ไม่เป็น ไฮโซ ไฮซ้อขนาดไหน เราก็ดื่มไม่เป็น >_<"

อดเมา !

แต่อย่าเมาเลย มันไม่ดี! ไม่ดีจริงๆ เสียสุขภาพ จำไว้นะปอย จำไว้ T T.

เครียดก็ไปหาอะไรที่มันสร้างสรรค์ทำ กรุณาอย่าเมาเบียร์ เมาสุรา ไม่ดีๆ เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าเมา!!

เซ็ง ใจเปล่า

... จงเข้มแข็ง ในเวลาที่อ่อนล้ามากที่สุด...

... จงทำใจให้แกร่งดั่งหินผา ในเวลาที่เจ็บปวดมากที่สุด...

ฟังเพลง "ผิดที่ฉันเอง" ฟังแล้วมันโดนใจ!!

โทษตัวเองบ้าง จะได้แฟร์ๆ

อยากอ่านหนังสือถึงเช้า ไม่อยากนอน

ขอบคุณนะ น้องโต้ง ที่รับโทรศัพท์พี่กลางดึก 555+

ขอบคุณนะ น้องเต้ย ที่คุยกับพี่เป็นชั่วโมงเลย ( ครั้งที่ 2 แล้ว ก๊ากๆๆๆ )

>>>>>>>> เหมือนกับอยากคุยกับเต้ยจริงๆนะ เต้ยเป็นคนอบอุ่นจริงๆ พี่การันตีอ่ะ >_< ทำไมไม่เกิดก่อนช้านนนนน

อยากมีพี่ชาย

T_T

เขียนไดอารี่ วันนี้ ENTER เยอะจัง

นอนไม่หลับ !!

"อยากจะหายตัว อยากจะหายไป ไม่ให้ใครเห็นหน้า..."

กลับมาบ้านวันนี้ รู้สึกแย่ยังไงก็ไม่รู้ มันไม่ใช่เรื่องที่เราไปรู้สึกดีอะไรกับใคร มันไม่ใช่เรื่องนั้น... หรือว่ามันจะเป็นไปไม่ได้แล้วจริงๆ? ความจริงเราอยู่คนเดียว เป็นเด็กบ้าเรียนเหมือนเก่าน่ะดีที่สุดแล้ว เป็นอย่างที่เคยเป็น ไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้ และเห็นว่ามันช่างไร้สาระที่สุด!! ใช่สิ!! เรื่องนี้มันไร้สาระจริงๆนี่นา เราจะไปใส่ใจกับมันทำไม เขาไม่ได้รักเราแล้ว เขาจึงบอกลา เราเองก็ไม่ได้รักเขาแล้วเหมือนกันล่ะมั้ง เราถึงได้ไม่ยื้อเขาไว้สักนิดเลย...

ทำไมกันนะ หัวใจเรามันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เย็นชา ไร้ความรู้สึก ช่างเถอะ!! ความร่าเริงที่มี เราก็ยังมีเหมือนเก่า แค่เปลี่ยนความร่าเริงไปมอบให้กับคนรอบกาย มอบให้เขาเยอะๆ ไม่ต้องไปให้อยู่แค่คนคนเดียวอีกแล้ว อีกไม่นานเขาก็จะไม่อยู่ให้เราเห็นหน้าอีกแล้ว นี่เราควรจะดีใจหรือเสียใจดีนะ?

เราควรจะมองย้อนกลับไป ในช่วงวันเวลาที่ดีดี ที่เรามีความสุขกับเขา ใช่ไหม ช่วงเวลานั้นเอง ครั้งแรกที่เราพบกัน ขอบคุณเวลาที่นำพาให้เราได้รู้จักกัน ทำให้เราได้มีความรู้สึกดีๆให้กันเสมอมา ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ

ณ วันนี้ เวลานี้ เป็นวันที่เธอหันหลังเดินจากไป และอีกไม่นาน เธอจะไม่มาให้เราเห็นหน้าอีกเป็นปี ตอนนั้นเราคงลืมเธอได้ คงจะได้นั่งทำเกรด ทำการบ้าน เล่นดนตรี มีความสุขอยู่กับเรื่องของตัวเองซักทีนะ

เราไม่โกรธเธอเลยนะ จริงๆ เราต้องขอบคุณที่เธอตัดสินใจที่จะบอกลาเราไป มันก็ดีแล้วล่ะ คนอย่างเราไม่เคยทำให้ใครมีความสุขได้จริงๆจังๆหรอก เราคงยังโตไม่พอที่จะไปทำเรื่องดีๆให้ใครทั้งนั้น เราก็ทำได้แค่เพียงเป็นห่วง เราคงทำได้แค่นี้จริงๆ อีกอย่าง เราเองก็เป็นคนเอาแต่ใจตัวเองด้วย จะทำไงได้ เธอก็ตาสว่างแล้ว

เราไม่เสียใจนะ เราอยากขอบคุณมากกว่า ขอบคุณจริงๆ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำให้เรา

นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

"ใจเปล่า"

วันนี้เป็นวันอาทิตย์แล้วสินะ... เฮ่อ นี่มันอะไรๆๆๆ อะไรกันนักกันหนา พรุ่งนี้ก็เปิดเรียนปกติแล้ว แง๊! T_T ไม่อยากทำการบ้านเลย ยากก็ยาก เยอะก็เยอะ ชีวิตเราจะต้องกลับไปเป็นปกติแล้วเหรอเนี่ย >_<

เมื่อวานไปกินพิซซ่ากับ ท็อป กฤตย์ แล้วก็น้องเต้ยมา ไปกัน 4 คน รวมเราด้วย อร่อยมากค่ะ เพราะว่าออกแนวแย่งกันกิน เล็กๆน้อยๆ ฮ่าๆๆ สนุกสนาน (มั้ง) จะสนุกกว่านี้ ถ้าบอลกับโต้งอยู่ด้วยอ่านะ

รู้สึก เมื่อวานกฤตย์จะเจอโจทย์เก่า เอิ๊กๆ ง่ายๆ แฟนเก่ามันนั่นเอง ฮ่าๆๆ เล่นซะอึ้งไปเลย แต่เราว่า มิ้นท์เค้าน่ารักขึ้นเยอะนะ เออ จะว่าไป มิ้นท์ผมยาว แต่เค้าตัดหน้าม้าอ่ะ >_< แล้วเค้าไม่กลัวอาจารย์บ้างเหรอน่ะ? หรือว่าแอบเก่ง? หรือเครดิตดี? เอ๊ะ มันอะไรกันแน่

โฮกกก ช่างเหอะ จะยังไงก็ช่าง

เมื่อคืนนี้ เราโทรไปหาพัตเตอร์ ออกแนวว่าดึกดื่นน่าดู แค่รู้สึกคิดถึงน่ะ เลยโทรไปหา เต้อหลับไปแล้วด้วย ยังอุตส่าห์ตื่นมารับโทรศัพท์เรา แค่นี้ก็ดีใจแล้ว ^ ^ ตื่นเช้ามา พัตเตอร์ถามเราว่า เมื่อคืนเต้อพูดไรไปมั่งเหรอ เอ่อ... จำไม่ได้น่ะ ดีแล้วแหละเต้อ อยู่ดีๆ เต้อก็บอกรักเรา แค่นั้นเอง แล้วเต้อก็ถามเราว่า เรายังรักเต้ออยู่มั้ย แค่นี้เองน่ะ ไม่มีอะไรเลย เต้อแค่เหมือนคนละเมอ หรือไม่ก็เหมือนกำลังเมาขี้ตาตัวเองอยู่ แค่นั้นเอง ไม่มีอะไรเลยจริงๆ

แข่งดนตรีกาญจนาเกมส์ เราได้ที่ 2 มาอีกละ แต่ก็ไม่เป็นไร ได้เท่านี้ก็ภูมิใจ เก่งแล้ว เก่งแล้ว!!

เมื่อวานไปนั่งเล่นอยู่ที่บ้านน้องเต้ย เป็นเวลาหลายชั่วโมงอยู่หรอก หุหุ น้องสาวน้องชาย พี่แกแบบว่า... อะนะ >_< เล่นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย คุณกริดเรา มันก็ดีเหลือเกิน นอนอ่านหนังสือเฉย คุณน้องเต้ยก็เหมือนกัน เฮ่อๆๆ เหลือเราคนเดียว ต้องเป็นเพื่อนเล่นกับเด็ก โฮกก เหนื่อยจัดๆอ่ะ จะบ้าตาย เอิ๊กๆ

ตอนแรกก็ว่าจะนอนบ้านน้องเต้ยซะเลย เกิดอาการชิวสุดขั้ว ไม่อยากกลับบ้านขึ้นมาซะงั้น แต่เกรงใจแม่น้องเต้ยเค้า ก็เลยไม่อยู่ดีกว่า

เดือนไหนหว่า? มกราคมมั้ง รู้สึกว่าจะมีแข่งดนตรีที่งานดอนฯ รางวัลก็น่าสนอยู่ คิดๆไว้ กำลังเลือกๆเพลงกันอยู่ ว่าจะไปสอยถ้วย สอยเงินรางวัลมาซะหน่อย อิอิ

ขยันๆๆ ต้องขยันซ้อมมากกว่านี้น๊อ... เรียนๆๆ ขยันเรียนด้วยยยยยยยยยยยย

*******************

สิ้นปีแล้วจ้า วันนี้วันสุดท้ายของปี 2552 แล้วเนาะ พรุ่งนี้ๆๆ ปีใหม่แล้ว ขอให้โลกของเราน่าอยู่ สดใสขึ้นกว่าเดิมน๊า...

วันนี้ไปร้าน zoom photo มาแล้ว!! ได้รูปมาแล้วค่ะ ไปดูๆๆๆๆ

มันจะเป็นรูปวันที่ไปแข่งดนตรีที่สามชุก ได้ที่ 2 มา ลองไปดูกันเลยน๊า... ^-^

กำลังนั่งฟังเค้าอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งขัน แอบเก๊กด้วย 555+

รูปนี้... กำลังจับฉลากลำดับที่วง ที่จะได้แข่ง

ขึ้นประกวดเวทีแรก! ครั้งแรก! ตื่นเต้นสุดชีวิต หน้าซีดมากกกกกกก เหมือนจะเป็นลมแล้วอ่ะ =_="

รูปนี้ เกร็งๆนิดหน่อย

กำลังรอลุ้นว่า... The Improvise จะเข้ารอบมั้ย (เครียดมากเลย 555+)

เข้ารอบแล้ว เย่ๆๆๆ รอบแรกๆ ผ่านไปได้ด้วยดี คนข้างๆนั่น เขาเป็นคนใจดีมากอ่ะ น่ารักๆ นิสัยดี ^-^

ผ่านมาถึงรอบสองจนได้... เริ่มยิ้ม 555+

สมาธิอันแรงกล้า... ความกลัวหายไป

นี่ล่ะ ...ดนตรีคือชีวิตของเรา ^-^

พอเริ่มชินกับเวที... ก็เริ่มสนุกมากขึ้น สนุกมากจริงๆ ดูหน้าสิ 555+

ตอนลุ้นผลอีกครั้ง.. หน้าเราจะร้องไห้แล้ว... เครียดจริงๆ >_<

ในที่สุด!! เราก็เข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศจนได้ เย่ๆๆๆ

ในที่สุด... ความฝันของพวกเราก็เป็นจริง เราติด 1 ใน 3 เราได้รองชนะเลิศอันดับ 1 ^-^

ทุกคนมีความสุขมากค่ะ (The Improvise แอบหลบอยู่ในมุมมืด 555+ แต่เฮฮามากที่สุดเลยนะน่ะ)

ทุกคนภูมิใจมาก พวกเรายิ้มได้กันอย่างเต็มที่ซักที ^______^

จากวันนั้น... จนถึงวันนี้ พวกเราก็ยังคงอยู่ด้วยกันตลอด ทั้งหัวเราะและร้องไห้ ทั้งเสียใจและดีใจ

The Improvise ฉันรักเธอที่สุด

I ♥ The Improvise

สวัสดีจ้ะ เพื่อนได ^-^ วันนี้เราเล่นคอมดึกอีกแล้วอะ แหะๆ

พรุ่งนี้เป็นวันที่ 31 ธันวาคม 2009 แล้วนะ ดีใจจังเลย จะได้เปลี่ยนเลขปีแล้ว =.= เหมือนจะไม่ค่อยตื่นเต้นอะไรซักเท่าไร ปีนี้ไม่รู้จะ count down ด้วยวิธีไหนดี แต่นั่งคิด นอนคิดมาหลายวัน หลายคืน หลายเพลา แล้วว่า "นับถอยหลังในฝัน" ฮ่าๆๆ ก็ในเมื่อมันเหงานักนี่!! บางทีเราอาจจะไม่ไปบ้านน้องหรอก หรือไม่ก็อาจจะไปแป๊บนึงแล้วก็กลับ คงไม่ได้อยู่ดึก อยู่นอนบ้านน้องเหมือนทุกๆปี เอ๊ะ แต่บางทีมันก็ไม่แน่นะ... อิอิ

เราเข้าไปดูรายละเอียด Monbukugakusho: MEXT Scholaship For 2010 มา ตรงคุณสมบัติที่บาดตาเรามันอยู่ตรงนี้ค่ะ

QUALIFICATIONS

(4) Academic Records (GPA):

Applicants must fall under either of the following items as those who have been recognized as achieving excellent results at 12 years regular course of school education or a school equivalent to the senior high school in Japan.

1) Those who have more than 3.80 in cumulative average credits at an upper secondary school

2) Those who have passed the Japanese Language Proficiency Test administrated by the Japan Educational Exchanges and Services and the Japan Foundation, and have the following cumulative average credits at an upper secondary school

More than 3.30 for Level 1 and Level 2

More than 3.50 for Level 3

เห็นกันไปเต็มๆตาแล้วใช่มั้ย ไอ้เลข 3 ตัวที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้า T_T ฮือๆๆ 3.80 บ้าไปแล้ว!! แล้วปีหน้ากำหนดการมันจะยังเหมือนเดิมมั้ยอ่า... รู้สึกว่าจะสอบยากสอบเย็นเหลือเกินนะ!! อยากไปเรียนญี่ปุ่นว้อย!!

พอๆ พักเรื่องเครียดไปก่อน

เอ้อ!! ที่ห้องเราวันนี้ มีกินเลี้ยงหมูกระทะกัน ตอนแรกจุดเตากัน มันส์มากอ่ะ กลุ่มเราจุดไม่ติดซักที เลยมีเพื่อนๆในห้องมาช่วยกันหลายกลุ่มมาก กว่าจะติด ฮ่าๆๆ // พอติดปั๊บ ก็ไม่ได้รีรออะไรกันเลย ลงมือวางหมูกันเรียบร้อย ใส่น้ำซุป เทน้ำจิ้ม ฉีกผัก ใส่วุ้นเส้น ต้มเส้นมาม่า ฮ่าๆๆ แล้วก็รอมันสุก เท่านั้น ก็ลงมือสวาปามกันเต็มที่เลย เอิ๊กๆ

อร่อยมาก!! เพราะว่ากินกันหลายคน เพื่อนในห้องเราอะ ตอนแรกเค้าจะมาแย่งหมูกลุ่มเรากิน แต่ว่า เค้าเห็นสภาพกลุ่มเราแล้ว กลุ่มเราอ่ะ ไม่ได้เตรียมหมูไปกินวันนี้ 555+ ฮามากอ่ะ น่าสงสารสุดๆ อาจารย์เค้าเลยช่วยหาหมู หาไข่ หากุ้ง อะไรต่อมิอะไรมาให้ ใจดีสุดๆ เพื่อนกลุ่มอื่น จากตอนแรกที่จะมาแย่งกิน กลับกลายเป็นว่า "เฮ๊ย เราเอาหมูมาแบ่งให้ว่ะ" 555+

เราเป็นคนคว่ำเตาคนสุดท้ายเลย อิ่มเกินจะบรรยาย~ เหมือนกับคนท้องลูกแฝด 4 คนอะ ก๊ากๆๆ พุงบานมากมาย พี่หมีเห็นแล้วเค้าขำเราจนหน้าแดงเลยอ๊ะ >_<"

นายร้อยหยก (ชื่อจริงเค้า เราไม่รู้จักอะ) ฮ่าๆๆ วันนี้ก็มาร่วมแจมกับพวกเราด้วย น่ารักมากๆเลย มิน่าล่ะ หมูแดงมันถึงปลื้มนักปลื้มหนา คนในเครื่องแบบ ก๊ากๆๆ

ก็... อะนะ วันนี้มีความสุขค่อนข้างมาก เพราะว่าอิ่มสุดๆ แถมยังได้ขนมติดกลับบ้านด้วยแน่ะ!! เอ้อ... แต่ที่น่าเสียดาย เรากลับลืมกะหล่ำปีไว้ที่โรงเรียนทั้งหัวน่ะสิ!! T T. เสียดายมากง่า ว่าจะเอากลับมานั่งแทะที่บ้านต่อซะหน่อย เราชอบกินผักน่ะ อิอิ

เฮ่อ... พรุ่งนี้ก็สิ้นปีแล้วสินะ

Japanese!! ประมาณ 62 ชั่วโมง ต่อ หนังสือ 1 เล่ม

หนังสือ 1 เล่ม ใช้เวลาอ่านประมาณเดือนนึง

สู้ๆ!! อย่างน้อยก็ขอให้พูดได้ละกันว๊า...

แต่ภาษาอังกฤษต้องเอาจริง เอาจังอย่างมากเลยอ่ะ เค้าว่ากันว่า เก่งอังกฤษ มีชัยไปกว่าครึ่ง!! เราก็ว่างั้นแหละ สมควรฟื้นฟูสมรรถภาพทางภาษาได้แล้ว!! สู้ตายว้อย!!

ส่งท้ายปีเก่าดีก่า... แล้วต้อนรับปีใหม่ให้รื่นเริง

เพราะชีวิต... คือชีวิต

โน๊ะๆๆ

: )

วันนี้มันก็คงเป็นอีกวันหนึ่ง ที่ผ่านพ้นไปโดยไร้ความหมายอีกเช่นเคยสำหรับเรา... เราทำอะไรมันก็คงไม่ดีสักอย่างสินะ ช่วงนี้รู้สึกตัวเองกำลังร่วงดิ่ง จมดิ่งลงเหวลึกยังไงก็ไม่รู้สิ

รู้ไหมว่า... ตั้งแต่วันที่เธอบอกลาไป เราเองก็ได้แต่อดทน และทำใจให้ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นให้ได้ ความจริงที่เธอจะไม่มาเป็นห่วง ไม่มาดูแล ไม่มานั่งฟังเราบ่นเวลาเครียดอีกแล้ว วันนี้เราเองก็ได้ให้คำตอบเธอไป ตอนที่เธอมาถามว่ากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

ใจเราเอง... เรายังรักเธออยู่ทั้งหัวใจ แต่ด้วยศักดิ์ศรี หรืออะไรก็แล้วแต่บ้าๆบอๆของเรา ความหยิ่งที่มันเป็นสันดานฝังลึกของเรา ความรู้สึกที่เราเกลียดคนดูถูก ความรู้สึกอะไรก็แล้วแต่ที่เราได้ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก มันก็ย้อนมาเตือนให้เราได้คิดว่า เราไม่ควรตอบรับ กลับไปคบกับเธออีกแล้ว ไม่ว่าเราจะรักเธอขนาดไหนก็ตาม

เธอเองที่เป็นคนเลือกจากไป... เมื่อเธอกลับมา เธอเห็นว่าฉันน่าสงสารหรือเปล่า? เธอคิดอย่างนั้นหรือเปล่า เธอกลัวเราเหงาใช่ไหม

เรายอมรับนะ ว่าเราเหงา เราร้องไห้ เสียใจ แต่มันก็แค่คืนเดียวที่ผ่านพ้นไป วันนี้ที่เราไม่มีเธออยู่ข้างกาย เราก็ไม่เป็นไร เราไม่เป็นไรจริงๆ

ลึกๆแล้ว ก็ไม่เถียงหรอกว่าเราไม่ลืมเธอ เพราะเรารักเธอมาก มันก็ต้องเจ็บมากเป็นธรรมดา ช่วงนี้ที่มีใครเข้ามา เราก็ไม่ได้ยอมรับใครสักคน ไม่ได้ให้ความหวังกับใคร เป็นเพราะเราไม่พร้อมที่จะเริ่มใหม่

ช่วงเวลานี้... เป็นช่วงเวลาที่เรียกว่า มันเป็นเรื่องจริง มันเกิดขึ้นจริงๆ นี่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

หรือบางทีเราอาจหลอกตัวเองว่า... ก็เรื่องทั้งหมดนี่คือความฝัน

แต่เราจะทำไปเพื่ออะไรกัน?

อ้าว... ตกใจอะ ตกใจ แบบว่าตกใจมากๆเลย มันเกิดอะไรขึ้นกับไดอารี่ตั้งหลายวัน ฮะ??? จะบ้าตายอยู่แล้วนะเนี่ย เวลาเครียดก็ดันไม่มีที่ระบายซะงั้นอ่ะ T_________T

แต่ไม่เป็นไร เครียดจนหายเครียดแล้วล่ะค่ะพี่น้องขา... ฮ่าๆๆ

วันนี้เนื้อคู่เราไปเที่ยวเขาใหญ่ล่ะ (เอ่อ... อิอิ) ล้อเล่นๆ น้องๆ Improvise ไปเที่ยวเขาใหญ่กันหมดเลย พอดีว่าโรงเรียนเรา ม.4 เค้าจัดให้ไปเข้าค่ายชีวะน่ะ เลยได้ไปกัน อิจฉาๆ ปีเราไม่มีไปมั่งเลย อยากไปสุดๆอ่ะ อิอิ

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมานั้น... ตอนแรกว่าจะซ้อมดนตรีกัน แต่สุดท้ายไม่ได้ซ้อม เลยอยู่บ้านเนื้อคู่ทั้งวัน 555555555+ สุดติ่ง โดดเรียนพิเศษอีกแน่ะ ก๊ากๆๆ (นิสัยไม่ดี ห้ามเลียนแบบนะ)

หง่อยๆๆ

พรุ่งนี้สอบ คงเขียนไรมากไม่ได้ คิดถึงไดอารี่สุดชีวี

ปล. คอมเม้นท์อย่าพึ่งมาเยอะนะ ฮ่าๆๆ ตอบไม่ทันอ่ะ ช่วงนี้ยุ่งจริงๆค๊า...

นี่แหละเหงา นี่แหละคือความเหงา!!

ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ใครๆเขาก็เข้านอนกันหมดแล้วสินะ คงเหลือแต่เราที่มัวนั่งเล่นคอม แล้วก็ดีใจที่เน็ตมันเล่นได้ซะที >_<" แล้วทำไมมันต้องมาใช้ได้เอาอีตอนที่ใครเค้าเข้านอนกันไปหมดแล้วด้วย? จะบ้าตายอยู่แล้วนะชั้น แล้วก็ไม่มีใครเห็นใจอยู่รับโทรศัพท์บ้างเลย ฮือ ฮือ ป่วนๆๆ โทรไปป่วนจิต ป่วนประสาท เกรงใจก็ใช่ แต่... ขอเห็นแก่ตัวซักวันได้มั้ย เพื่อนฉัน เพื่อนช้านนนนน หลับกันไวจริงๆเลย เอ๋? หรือว่ามีเราคนเดียวที่นอนดึกขนาดนี้นะ

อะไรกัน อะไรๆๆ วันนี้เป็นวันเกิดของน้องโอปอ Happy Birthday นะจ๊ะน้องสาว ขอให้มีความสุขล้นเหลือ พี่เองก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากคำอวยพร ง่ะๆ หวังว่าจะได้ยิน ได้ยินผ่านโทรจิตนะ นี่ไงๆ พี่โทรไปหาแล้ว 555+ (ท่าจะบ้าไปแล้วจริงๆด้วย -_-")

ทำไงได้... ช่วยไม่ได้จริงๆนี่นา แหะๆ ตอนนี้อยากจะร้องเพลงอะไรดีน๊า... ผิดที่ฉันเอง ตัวของฉันเอง... ฯลฯ ของ ETC. ใช่เลย เพลงนี้แหละใช่จริงๆ โดนเหตุการณ์ตอนนี้เลย ฮ่าๆ

เมื่อตอนเย็นเราวุ่นวายกับเน็ตเอามากๆ เพราะว่ามันเล่นไม่ได้ เราเลยโทรศัพท์ไปโวยวายองค์การ เอิ๊กๆ มันน่ารำคาญจริงๆนะ พอใช้เน็ตไม่ได้แล้ว มันก็ยังไงๆ ก็ไม่รู้ ดูสิ พอใช้ได้แล้ว ก็ไม่มีใครอยู่ให้เราคุยแล้ว โทรไปป่วนขมองเค้า ก็กลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่เป็นอันเรียน เดี๋ยวก็โดนเตะตอกหน้ากลับมา จะทำไงล่ะ =.=

พรุ่งนี้ก็กลับบ้านช้าอีกแล้วสิ วันพฤหัสก็ซ้อมดนตรี พรุ่งนี้ไปเรียนพิเศษฟิสิกส์ แต่ใจจริง พักนี้อยากจะไปไกลๆมากกว่า ไปเที่ยวๆๆๆๆๆ

วันนี้ดื่มไวน์ไปหน่อยนึง ไม่ได้สะกิดต่อมอะไรเลย เราไม่ชอบกลิ่นไวน์เลยอ่ะ ไวน์ขวดนี้ปี 1972 นานมากกกกกกกก บอกตรงๆว่าดื่มไวน์ไม่เป็น ไฮโซ ไฮซ้อขนาดไหน เราก็ดื่มไม่เป็น >_<"

อดเมา !

แต่อย่าเมาเลย มันไม่ดี! ไม่ดีจริงๆ เสียสุขภาพ จำไว้นะปอย จำไว้ T T.

เครียดก็ไปหาอะไรที่มันสร้างสรรค์ทำ กรุณาอย่าเมาเบียร์ เมาสุรา ไม่ดีๆ เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าเมา!!

เซ็ง ใจเปล่า

... จงเข้มแข็ง ในเวลาที่อ่อนล้ามากที่สุด...

... จงทำใจให้แกร่งดั่งหินผา ในเวลาที่เจ็บปวดมากที่สุด...

ฟังเพลง "ผิดที่ฉันเอง" ฟังแล้วมันโดนใจ!!

โทษตัวเองบ้าง จะได้แฟร์ๆ

อยากอ่านหนังสือถึงเช้า ไม่อยากนอน

ขอบคุณนะ น้องโต้ง ที่รับโทรศัพท์พี่กลางดึก 555+

ขอบคุณนะ น้องเต้ย ที่คุยกับพี่เป็นชั่วโมงเลย ( ครั้งที่ 2 แล้ว ก๊ากๆๆๆ )

>>>>>>>> เหมือนกับอยากคุยกับเต้ยจริงๆนะ เต้ยเป็นคนอบอุ่นจริงๆ พี่การันตีอ่ะ >_< ทำไมไม่เกิดก่อนช้านนนนน

อยากมีพี่ชาย

T_T

เขียนไดอารี่ วันนี้ ENTER เยอะจัง

นอนไม่หลับ !!

"อยากจะหายตัว อยากจะหายไป ไม่ให้ใครเห็นหน้า..."

กลับมาบ้านวันนี้ รู้สึกแย่ยังไงก็ไม่รู้ มันไม่ใช่เรื่องที่เราไปรู้สึกดีอะไรกับใคร มันไม่ใช่เรื่องนั้น... หรือว่ามันจะเป็นไปไม่ได้แล้วจริงๆ? ความจริงเราอยู่คนเดียว เป็นเด็กบ้าเรียนเหมือนเก่าน่ะดีที่สุดแล้ว เป็นอย่างที่เคยเป็น ไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้ และเห็นว่ามันช่างไร้สาระที่สุด!! ใช่สิ!! เรื่องนี้มันไร้สาระจริงๆนี่นา เราจะไปใส่ใจกับมันทำไม เขาไม่ได้รักเราแล้ว เขาจึงบอกลา เราเองก็ไม่ได้รักเขาแล้วเหมือนกันล่ะมั้ง เราถึงได้ไม่ยื้อเขาไว้สักนิดเลย...

ทำไมกันนะ หัวใจเรามันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เย็นชา ไร้ความรู้สึก ช่างเถอะ!! ความร่าเริงที่มี เราก็ยังมีเหมือนเก่า แค่เปลี่ยนความร่าเริงไปมอบให้กับคนรอบกาย มอบให้เขาเยอะๆ ไม่ต้องไปให้อยู่แค่คนคนเดียวอีกแล้ว อีกไม่นานเขาก็จะไม่อยู่ให้เราเห็นหน้าอีกแล้ว นี่เราควรจะดีใจหรือเสียใจดีนะ?

เราควรจะมองย้อนกลับไป ในช่วงวันเวลาที่ดีดี ที่เรามีความสุขกับเขา ใช่ไหม ช่วงเวลานั้นเอง ครั้งแรกที่เราพบกัน ขอบคุณเวลาที่นำพาให้เราได้รู้จักกัน ทำให้เราได้มีความรู้สึกดีๆให้กันเสมอมา ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ

ณ วันนี้ เวลานี้ เป็นวันที่เธอหันหลังเดินจากไป และอีกไม่นาน เธอจะไม่มาให้เราเห็นหน้าอีกเป็นปี ตอนนั้นเราคงลืมเธอได้ คงจะได้นั่งทำเกรด ทำการบ้าน เล่นดนตรี มีความสุขอยู่กับเรื่องของตัวเองซักทีนะ

เราไม่โกรธเธอเลยนะ จริงๆ เราต้องขอบคุณที่เธอตัดสินใจที่จะบอกลาเราไป มันก็ดีแล้วล่ะ คนอย่างเราไม่เคยทำให้ใครมีความสุขได้จริงๆจังๆหรอก เราคงยังโตไม่พอที่จะไปทำเรื่องดีๆให้ใครทั้งนั้น เราก็ทำได้แค่เพียงเป็นห่วง เราคงทำได้แค่นี้จริงๆ อีกอย่าง เราเองก็เป็นคนเอาแต่ใจตัวเองด้วย จะทำไงได้ เธอก็ตาสว่างแล้ว

เราไม่เสียใจนะ เราอยากขอบคุณมากกว่า ขอบคุณจริงๆ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำให้เรา

นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

"ใจเปล่า"

วันนี้เป็นวันอาทิตย์แล้วสินะ... เฮ่อ นี่มันอะไรๆๆๆ อะไรกันนักกันหนา พรุ่งนี้ก็เปิดเรียนปกติแล้ว แง๊! T_T ไม่อยากทำการบ้านเลย ยากก็ยาก เยอะก็เยอะ ชีวิตเราจะต้องกลับไปเป็นปกติแล้วเหรอเนี่ย >_<

เมื่อวานไปกินพิซซ่ากับ ท็อป กฤตย์ แล้วก็น้องเต้ยมา ไปกัน 4 คน รวมเราด้วย อร่อยมากค่ะ เพราะว่าออกแนวแย่งกันกิน เล็กๆน้อยๆ ฮ่าๆๆ สนุกสนาน (มั้ง) จะสนุกกว่านี้ ถ้าบอลกับโต้งอยู่ด้วยอ่านะ

รู้สึก เมื่อวานกฤตย์จะเจอโจทย์เก่า เอิ๊กๆ ง่ายๆ แฟนเก่ามันนั่นเอง ฮ่าๆๆ เล่นซะอึ้งไปเลย แต่เราว่า มิ้นท์เค้าน่ารักขึ้นเยอะนะ เออ จะว่าไป มิ้นท์ผมยาว แต่เค้าตัดหน้าม้าอ่ะ >_< แล้วเค้าไม่กลัวอาจารย์บ้างเหรอน่ะ? หรือว่าแอบเก่ง? หรือเครดิตดี? เอ๊ะ มันอะไรกันแน่

โฮกกก ช่างเหอะ จะยังไงก็ช่าง

เมื่อคืนนี้ เราโทรไปหาพัตเตอร์ ออกแนวว่าดึกดื่นน่าดู แค่รู้สึกคิดถึงน่ะ เลยโทรไปหา เต้อหลับไปแล้วด้วย ยังอุตส่าห์ตื่นมารับโทรศัพท์เรา แค่นี้ก็ดีใจแล้ว ^ ^ ตื่นเช้ามา พัตเตอร์ถามเราว่า เมื่อคืนเต้อพูดไรไปมั่งเหรอ เอ่อ... จำไม่ได้น่ะ ดีแล้วแหละเต้อ อยู่ดีๆ เต้อก็บอกรักเรา แค่นั้นเอง แล้วเต้อก็ถามเราว่า เรายังรักเต้ออยู่มั้ย แค่นี้เองน่ะ ไม่มีอะไรเลย เต้อแค่เหมือนคนละเมอ หรือไม่ก็เหมือนกำลังเมาขี้ตาตัวเองอยู่ แค่นั้นเอง ไม่มีอะไรเลยจริงๆ

แข่งดนตรีกาญจนาเกมส์ เราได้ที่ 2 มาอีกละ แต่ก็ไม่เป็นไร ได้เท่านี้ก็ภูมิใจ เก่งแล้ว เก่งแล้ว!!

เมื่อวานไปนั่งเล่นอยู่ที่บ้านน้องเต้ย เป็นเวลาหลายชั่วโมงอยู่หรอก หุหุ น้องสาวน้องชาย พี่แกแบบว่า... อะนะ >_< เล่นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย คุณกริดเรา มันก็ดีเหลือเกิน นอนอ่านหนังสือเฉย คุณน้องเต้ยก็เหมือนกัน เฮ่อๆๆ เหลือเราคนเดียว ต้องเป็นเพื่อนเล่นกับเด็ก โฮกก เหนื่อยจัดๆอ่ะ จะบ้าตาย เอิ๊กๆ

ตอนแรกก็ว่าจะนอนบ้านน้องเต้ยซะเลย เกิดอาการชิวสุดขั้ว ไม่อยากกลับบ้านขึ้นมาซะงั้น แต่เกรงใจแม่น้องเต้ยเค้า ก็เลยไม่อยู่ดีกว่า

เดือนไหนหว่า? มกราคมมั้ง รู้สึกว่าจะมีแข่งดนตรีที่งานดอนฯ รางวัลก็น่าสนอยู่ คิดๆไว้ กำลังเลือกๆเพลงกันอยู่ ว่าจะไปสอยถ้วย สอยเงินรางวัลมาซะหน่อย อิอิ

ขยันๆๆ ต้องขยันซ้อมมากกว่านี้น๊อ... เรียนๆๆ ขยันเรียนด้วยยยยยยยยยยยย

*******************

สุดยอดแห่งความเหน็ดเหนื่อย ที่ไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน เหนื่อยแบบนี้เค้าเรียกกันว่าเหนื่อยยังไงนะ? เรียกไม่ถูกเลย เหอๆ >_< พรุ่งนี้แล้วสินะ... พรุ่งนี้แล้ว ที่ต้องแข่ง!! T T. คืนนี้จะนอนหลับมั้ยเนี่ย แงๆ

หน้าที่พิธีกรวันนี้ พ่อบอกว่า เมื่อวานอ่ะ ทำได้ดีกว่าวันนี้เยอะเลย เพราะว่าวันนี้พิธีกรชายไม่ค่อยปล่อยมุกสักเท่าไร หุหุ ก็นะ... ไนซ์มันพิธีการเยอะ 555+ // เมื่อตอนเย็นเราไปอาบน้ำบ้านอาจารย์ดวงพรมาด้วยแหละ จะบอกว่า อาจารย์เค้าจัดบ้านได้สวยมากๆเลย ชอบๆ ออกแนวเหนือๆไงไม่รู้ แต่ก็สวยดีนะ

วันนี้ไปถึงบ้านน้องเต้ยประมาณ 9 โมงครึ่ง (มั้งนะ) ก็เข้าไปนอนรอที่โซฟา หุหุ หลับผล็อยไป ตื่นมาอีกทีก็ 11 โมงละ พวกนั้นมันก็มาพอดี ก็ไปซ้อมดนตรีกัน วันนี้พวกกาญจนาจังหวัดอื่นไปซ้อมที่ smile ด้วยเหมือนกัน >_< เห็นเพื่อนไอ่กฤตย์บอกว่า มีอยู่วงนึง มีคีย์บอร์ด 2 ตัว ง่ะ! เล่นซะเราเครียดเลย พอได้ยินงั้นเริ่มปวดหัวขึ้นมาทันที ถึงตอนนี้เราก็ยังกังวลอยู่นะ ว่าพรุ่งนี้เราจะเป็นอย่างไร

แต่... เรามั่นใจว่าเราต้องทำได้แน่ๆ !! พลังๆๆ พลังงงงงง พลังเท่านั้น ไม่มีอะไรมาขัดขวางเราได้ ขอเพียงแค่ข้าว 1 จานพูนเท่านั้น เราก็จะมีแรงเล่นไปได้หลายชั่วโมง 555+

ชุดพิธีกรของอาจารย์กานต์รวี สวย น่ารักมากๆเลย เราไม่เคยใส่ชุดอย่างนี้มาก่อนเลยอะ ^^" ส้นสูงก็ไม่เคยใส่ พอได้มาใส่แล้ว รู้สึกชอบนะ แต่ก็เขินมากเลย แหะๆๆๆ

อันที่จริงเราเองก็ชอบชุดหวานๆ แต่เราไม่มั่นใจในตัวเองอะ ไม่รู้เป็นไง เจียมตัวมากไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ น่าจะเจียมแต่พองามเนอะ แหะๆ

พรุ่งนี้แล้ว... อิมโพรไวส์จ๋า สู้เค้านะ!!

ท็อป กฤตย์ ปอย เต้ย บอล โต้ง !!

สู้เค้า รักๆๆๆ รักเธอ อิมโพรไวส์

สิ้นปีแล้วจ้า วันนี้วันสุดท้ายของปี 2552 แล้วเนาะ พรุ่งนี้ๆๆ ปีใหม่แล้ว ขอให้โลกของเราน่าอยู่ สดใสขึ้นกว่าเดิมน๊า...

วันนี้ไปร้าน zoom photo มาแล้ว!! ได้รูปมาแล้วค่ะ ไปดูๆๆๆๆ

มันจะเป็นรูปวันที่ไปแข่งดนตรีที่สามชุก ได้ที่ 2 มา ลองไปดูกันเลยน๊า... ^-^

กำลังนั่งฟังเค้าอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งขัน แอบเก๊กด้วย 555+

รูปนี้... กำลังจับฉลากลำดับที่วง ที่จะได้แข่ง

ขึ้นประกวดเวทีแรก! ครั้งแรก! ตื่นเต้นสุดชีวิต หน้าซีดมากกกกกกก เหมือนจะเป็นลมแล้วอ่ะ =_="

รูปนี้ เกร็งๆนิดหน่อย

กำลังรอลุ้นว่า... The Improvise จะเข้ารอบมั้ย (เครียดมากเลย 555+)

เข้ารอบแล้ว เย่ๆๆๆ รอบแรกๆ ผ่านไปได้ด้วยดี คนข้างๆนั่น เขาเป็นคนใจดีมากอ่ะ น่ารักๆ นิสัยดี ^-^

ผ่านมาถึงรอบสองจนได้... เริ่มยิ้ม 555+

สมาธิอันแรงกล้า... ความกลัวหายไป

นี่ล่ะ ...ดนตรีคือชีวิตของเรา ^-^

พอเริ่มชินกับเวที... ก็เริ่มสนุกมากขึ้น สนุกมากจริงๆ ดูหน้าสิ 555+

ตอนลุ้นผลอีกครั้ง.. หน้าเราจะร้องไห้แล้ว... เครียดจริงๆ >_<

ในที่สุด!! เราก็เข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศจนได้ เย่ๆๆๆ

ในที่สุด... ความฝันของพวกเราก็เป็นจริง เราติด 1 ใน 3 เราได้รองชนะเลิศอันดับ 1 ^-^

ทุกคนมีความสุขมากค่ะ (The Improvise แอบหลบอยู่ในมุมมืด 555+ แต่เฮฮามากที่สุดเลยนะน่ะ)

ทุกคนภูมิใจมาก พวกเรายิ้มได้กันอย่างเต็มที่ซักที ^______^

จากวันนั้น... จนถึงวันนี้ พวกเราก็ยังคงอยู่ด้วยกันตลอด ทั้งหัวเราะและร้องไห้ ทั้งเสียใจและดีใจ

The Improvise ฉันรักเธอที่สุด

I ♥ The Improvise

สวัสดีจ้ะ เพื่อนได ^-^ วันนี้เราเล่นคอมดึกอีกแล้วอะ แหะๆ

พรุ่งนี้เป็นวันที่ 31 ธันวาคม 2009 แล้วนะ ดีใจจังเลย จะได้เปลี่ยนเลขปีแล้ว =.= เหมือนจะไม่ค่อยตื่นเต้นอะไรซักเท่าไร ปีนี้ไม่รู้จะ count down ด้วยวิธีไหนดี แต่นั่งคิด นอนคิดมาหลายวัน หลายคืน หลายเพลา แล้วว่า "นับถอยหลังในฝัน" ฮ่าๆๆ ก็ในเมื่อมันเหงานักนี่!! บางทีเราอาจจะไม่ไปบ้านน้องหรอก หรือไม่ก็อาจจะไปแป๊บนึงแล้วก็กลับ คงไม่ได้อยู่ดึก อยู่นอนบ้านน้องเหมือนทุกๆปี เอ๊ะ แต่บางทีมันก็ไม่แน่นะ... อิอิ

เราเข้าไปดูรายละเอียด Monbukugakusho: MEXT Scholaship For 2010 มา ตรงคุณสมบัติที่บาดตาเรามันอยู่ตรงนี้ค่ะ

QUALIFICATIONS

(4) Academic Records (GPA):

Applicants must fall under either of the following items as those who have been recognized as achieving excellent results at 12 years regular course of school education or a school equivalent to the senior high school in Japan.

1) Those who have more than 3.80 in cumulative average credits at an upper secondary school

2) Those who have passed the Japanese Language Proficiency Test administrated by the Japan Educational Exchanges and Services and the Japan Foundation, and have the following cumulative average credits at an upper secondary school

More than 3.30 for Level 1 and Level 2

More than 3.50 for Level 3

เห็นกันไปเต็มๆตาแล้วใช่มั้ย ไอ้เลข 3 ตัวที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้า T_T ฮือๆๆ 3.80 บ้าไปแล้ว!! แล้วปีหน้ากำหนดการมันจะยังเหมือนเดิมมั้ยอ่า... รู้สึกว่าจะสอบยากสอบเย็นเหลือเกินนะ!! อยากไปเรียนญี่ปุ่นว้อย!!

พอๆ พักเรื่องเครียดไปก่อน

เอ้อ!! ที่ห้องเราวันนี้ มีกินเลี้ยงหมูกระทะกัน ตอนแรกจุดเตากัน มันส์มากอ่ะ กลุ่มเราจุดไม่ติดซักที เลยมีเพื่อนๆในห้องมาช่วยกันหลายกลุ่มมาก กว่าจะติด ฮ่าๆๆ // พอติดปั๊บ ก็ไม่ได้รีรออะไรกันเลย ลงมือวางหมูกันเรียบร้อย ใส่น้ำซุป เทน้ำจิ้ม ฉีกผัก ใส่วุ้นเส้น ต้มเส้นมาม่า ฮ่าๆๆ แล้วก็รอมันสุก เท่านั้น ก็ลงมือสวาปามกันเต็มที่เลย เอิ๊กๆ

อร่อยมาก!! เพราะว่ากินกันหลายคน เพื่อนในห้องเราอะ ตอนแรกเค้าจะมาแย่งหมูกลุ่มเรากิน แต่ว่า เค้าเห็นสภาพกลุ่มเราแล้ว กลุ่มเราอ่ะ ไม่ได้เตรียมหมูไปกินวันนี้ 555+ ฮามากอ่ะ น่าสงสารสุดๆ อาจารย์เค้าเลยช่วยหาหมู หาไข่ หากุ้ง อะไรต่อมิอะไรมาให้ ใจดีสุดๆ เพื่อนกลุ่มอื่น จากตอนแรกที่จะมาแย่งกิน กลับกลายเป็นว่า "เฮ๊ย เราเอาหมูมาแบ่งให้ว่ะ" 555+

เราเป็นคนคว่ำเตาคนสุดท้ายเลย อิ่มเกินจะบรรยาย~ เหมือนกับคนท้องลูกแฝด 4 คนอะ ก๊ากๆๆ พุงบานมากมาย พี่หมีเห็นแล้วเค้าขำเราจนหน้าแดงเลยอ๊ะ >_<"

นายร้อยหยก (ชื่อจริงเค้า เราไม่รู้จักอะ) ฮ่าๆๆ วันนี้ก็มาร่วมแจมกับพวกเราด้วย น่ารักมากๆเลย มิน่าล่ะ หมูแดงมันถึงปลื้มนักปลื้มหนา คนในเครื่องแบบ ก๊ากๆๆ

ก็... อะนะ วันนี้มีความสุขค่อนข้างมาก เพราะว่าอิ่มสุดๆ แถมยังได้ขนมติดกลับบ้านด้วยแน่ะ!! เอ้อ... แต่ที่น่าเสียดาย เรากลับลืมกะหล่ำปีไว้ที่โรงเรียนทั้งหัวน่ะสิ!! T T. เสียดายมากง่า ว่าจะเอากลับมานั่งแทะที่บ้านต่อซะหน่อย เราชอบกินผักน่ะ อิอิ

เฮ่อ... พรุ่งนี้ก็สิ้นปีแล้วสินะ

Japanese!! ประมาณ 62 ชั่วโมง ต่อ หนังสือ 1 เล่ม

หนังสือ 1 เล่ม ใช้เวลาอ่านประมาณเดือนนึง

สู้ๆ!! อย่างน้อยก็ขอให้พูดได้ละกันว๊า...

แต่ภาษาอังกฤษต้องเอาจริง เอาจังอย่างมากเลยอ่ะ เค้าว่ากันว่า เก่งอังกฤษ มีชัยไปกว่าครึ่ง!! เราก็ว่างั้นแหละ สมควรฟื้นฟูสมรรถภาพทางภาษาได้แล้ว!! สู้ตายว้อย!!

ส่งท้ายปีเก่าดีก่า... แล้วต้อนรับปีใหม่ให้รื่นเริง

เพราะชีวิต... คือชีวิต

โน๊ะๆๆ

: )

วันนี้มันก็คงเป็นอีกวันหนึ่ง ที่ผ่านพ้นไปโดยไร้ความหมายอีกเช่นเคยสำหรับเรา... เราทำอะไรมันก็คงไม่ดีสักอย่างสินะ ช่วงนี้รู้สึกตัวเองกำลังร่วงดิ่ง จมดิ่งลงเหวลึกยังไงก็ไม่รู้สิ

รู้ไหมว่า... ตั้งแต่วันที่เธอบอกลาไป เราเองก็ได้แต่อดทน และทำใจให้ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นให้ได้ ความจริงที่เธอจะไม่มาเป็นห่วง ไม่มาดูแล ไม่มานั่งฟังเราบ่นเวลาเครียดอีกแล้ว วันนี้เราเองก็ได้ให้คำตอบเธอไป ตอนที่เธอมาถามว่ากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

ใจเราเอง... เรายังรักเธออยู่ทั้งหัวใจ แต่ด้วยศักดิ์ศรี หรืออะไรก็แล้วแต่บ้าๆบอๆของเรา ความหยิ่งที่มันเป็นสันดานฝังลึกของเรา ความรู้สึกที่เราเกลียดคนดูถูก ความรู้สึกอะไรก็แล้วแต่ที่เราได้ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก มันก็ย้อนมาเตือนให้เราได้คิดว่า เราไม่ควรตอบรับ กลับไปคบกับเธออีกแล้ว ไม่ว่าเราจะรักเธอขนาดไหนก็ตาม

เธอเองที่เป็นคนเลือกจากไป... เมื่อเธอกลับมา เธอเห็นว่าฉันน่าสงสารหรือเปล่า? เธอคิดอย่างนั้นหรือเปล่า เธอกลัวเราเหงาใช่ไหม

เรายอมรับนะ ว่าเราเหงา เราร้องไห้ เสียใจ แต่มันก็แค่คืนเดียวที่ผ่านพ้นไป วันนี้ที่เราไม่มีเธออยู่ข้างกาย เราก็ไม่เป็นไร เราไม่เป็นไรจริงๆ

ลึกๆแล้ว ก็ไม่เถียงหรอกว่าเราไม่ลืมเธอ เพราะเรารักเธอมาก มันก็ต้องเจ็บมากเป็นธรรมดา ช่วงนี้ที่มีใครเข้ามา เราก็ไม่ได้ยอมรับใครสักคน ไม่ได้ให้ความหวังกับใคร เป็นเพราะเราไม่พร้อมที่จะเริ่มใหม่

ช่วงเวลานี้... เป็นช่วงเวลาที่เรียกว่า มันเป็นเรื่องจริง มันเกิดขึ้นจริงๆ นี่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

หรือบางทีเราอาจหลอกตัวเองว่า... ก็เรื่องทั้งหมดนี่คือความฝัน

แต่เราจะทำไปเพื่ออะไรกัน?

อ้าว... ตกใจอะ ตกใจ แบบว่าตกใจมากๆเลย มันเกิดอะไรขึ้นกับไดอารี่ตั้งหลายวัน ฮะ??? จะบ้าตายอยู่แล้วนะเนี่ย เวลาเครียดก็ดันไม่มีที่ระบายซะงั้นอ่ะ T_________T

แต่ไม่เป็นไร เครียดจนหายเครียดแล้วล่ะค่ะพี่น้องขา... ฮ่าๆๆ

วันนี้เนื้อคู่เราไปเที่ยวเขาใหญ่ล่ะ (เอ่อ... อิอิ) ล้อเล่นๆ น้องๆ Improvise ไปเที่ยวเขาใหญ่กันหมดเลย พอดีว่าโรงเรียนเรา ม.4 เค้าจัดให้ไปเข้าค่ายชีวะน่ะ เลยได้ไปกัน อิจฉาๆ ปีเราไม่มีไปมั่งเลย อยากไปสุดๆอ่ะ อิอิ

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมานั้น... ตอนแรกว่าจะซ้อมดนตรีกัน แต่สุดท้ายไม่ได้ซ้อม เลยอยู่บ้านเนื้อคู่ทั้งวัน 555555555+ สุดติ่ง โดดเรียนพิเศษอีกแน่ะ ก๊ากๆๆ (นิสัยไม่ดี ห้ามเลียนแบบนะ)

หง่อยๆๆ

พรุ่งนี้สอบ คงเขียนไรมากไม่ได้ คิดถึงไดอารี่สุดชีวี

ปล. คอมเม้นท์อย่าพึ่งมาเยอะนะ ฮ่าๆๆ ตอบไม่ทันอ่ะ ช่วงนี้ยุ่งจริงๆค๊า...

นี่แหละเหงา นี่แหละคือความเหงา!!

ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ใครๆเขาก็เข้านอนกันหมดแล้วสินะ คงเหลือแต่เราที่มัวนั่งเล่นคอม แล้วก็ดีใจที่เน็ตมันเล่นได้ซะที >_<" แล้วทำไมมันต้องมาใช้ได้เอาอีตอนที่ใครเค้าเข้านอนกันไปหมดแล้วด้วย? จะบ้าตายอยู่แล้วนะชั้น แล้วก็ไม่มีใครเห็นใจอยู่รับโทรศัพท์บ้างเลย ฮือ ฮือ ป่วนๆๆ โทรไปป่วนจิต ป่วนประสาท เกรงใจก็ใช่ แต่... ขอเห็นแก่ตัวซักวันได้มั้ย เพื่อนฉัน เพื่อนช้านนนนน หลับกันไวจริงๆเลย เอ๋? หรือว่ามีเราคนเดียวที่นอนดึกขนาดนี้นะ

อะไรกัน อะไรๆๆ วันนี้เป็นวันเกิดของน้องโอปอ Happy Birthday นะจ๊ะน้องสาว ขอให้มีความสุขล้นเหลือ พี่เองก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากคำอวยพร ง่ะๆ หวังว่าจะได้ยิน ได้ยินผ่านโทรจิตนะ นี่ไงๆ พี่โทรไปหาแล้ว 555+ (ท่าจะบ้าไปแล้วจริงๆด้วย -_-")

ทำไงได้... ช่วยไม่ได้จริงๆนี่นา แหะๆ ตอนนี้อยากจะร้องเพลงอะไรดีน๊า... ผิดที่ฉันเอง ตัวของฉันเอง... ฯลฯ ของ ETC. ใช่เลย เพลงนี้แหละใช่จริงๆ โดนเหตุการณ์ตอนนี้เลย ฮ่าๆ

เมื่อตอนเย็นเราวุ่นวายกับเน็ตเอามากๆ เพราะว่ามันเล่นไม่ได้ เราเลยโทรศัพท์ไปโวยวายองค์การ เอิ๊กๆ มันน่ารำคาญจริงๆนะ พอใช้เน็ตไม่ได้แล้ว มันก็ยังไงๆ ก็ไม่รู้ ดูสิ พอใช้ได้แล้ว ก็ไม่มีใครอยู่ให้เราคุยแล้ว โทรไปป่วนขมองเค้า ก็กลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่เป็นอันเรียน เดี๋ยวก็โดนเตะตอกหน้ากลับมา จะทำไงล่ะ =.=

พรุ่งนี้ก็กลับบ้านช้าอีกแล้วสิ วันพฤหัสก็ซ้อมดนตรี พรุ่งนี้ไปเรียนพิเศษฟิสิกส์ แต่ใจจริง พักนี้อยากจะไปไกลๆมากกว่า ไปเที่ยวๆๆๆๆๆ

วันนี้ดื่มไวน์ไปหน่อยนึง ไม่ได้สะกิดต่อมอะไรเลย เราไม่ชอบกลิ่นไวน์เลยอ่ะ ไวน์ขวดนี้ปี 1972 นานมากกกกกกกก บอกตรงๆว่าดื่มไวน์ไม่เป็น ไฮโซ ไฮซ้อขนาดไหน เราก็ดื่มไม่เป็น >_<"

อดเมา !

แต่อย่าเมาเลย มันไม่ดี! ไม่ดีจริงๆ เสียสุขภาพ จำไว้นะปอย จำไว้ T T.

เครียดก็ไปหาอะไรที่มันสร้างสรรค์ทำ กรุณาอย่าเมาเบียร์ เมาสุรา ไม่ดีๆ เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าเมา!!

เซ็ง ใจเปล่า

... จงเข้มแข็ง ในเวลาที่อ่อนล้ามากที่สุด...

... จงทำใจให้แกร่งดั่งหินผา ในเวลาที่เจ็บปวดมากที่สุด...

ฟังเพลง "ผิดที่ฉันเอง" ฟังแล้วมันโดนใจ!!

โทษตัวเองบ้าง จะได้แฟร์ๆ

อยากอ่านหนังสือถึงเช้า ไม่อยากนอน

ขอบคุณนะ น้องโต้ง ที่รับโทรศัพท์พี่กลางดึก 555+

ขอบคุณนะ น้องเต้ย ที่คุยกับพี่เป็นชั่วโมงเลย ( ครั้งที่ 2 แล้ว ก๊ากๆๆๆ )

>>>>>>>> เหมือนกับอยากคุยกับเต้ยจริงๆนะ เต้ยเป็นคนอบอุ่นจริงๆ พี่การันตีอ่ะ >_< ทำไมไม่เกิดก่อนช้านนนนน

อยากมีพี่ชาย

T_T

เขียนไดอารี่ วันนี้ ENTER เยอะจัง

นอนไม่หลับ !!

"อยากจะหายตัว อยากจะหายไป ไม่ให้ใครเห็นหน้า..."

กลับมาบ้านวันนี้ รู้สึกแย่ยังไงก็ไม่รู้ มันไม่ใช่เรื่องที่เราไปรู้สึกดีอะไรกับใคร มันไม่ใช่เรื่องนั้น... หรือว่ามันจะเป็นไปไม่ได้แล้วจริงๆ? ความจริงเราอยู่คนเดียว เป็นเด็กบ้าเรียนเหมือนเก่าน่ะดีที่สุดแล้ว เป็นอย่างที่เคยเป็น ไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้ และเห็นว่ามันช่างไร้สาระที่สุด!! ใช่สิ!! เรื่องนี้มันไร้สาระจริงๆนี่นา เราจะไปใส่ใจกับมันทำไม เขาไม่ได้รักเราแล้ว เขาจึงบอกลา เราเองก็ไม่ได้รักเขาแล้วเหมือนกันล่ะมั้ง เราถึงได้ไม่ยื้อเขาไว้สักนิดเลย...

ทำไมกันนะ หัวใจเรามันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เย็นชา ไร้ความรู้สึก ช่างเถอะ!! ความร่าเริงที่มี เราก็ยังมีเหมือนเก่า แค่เปลี่ยนความร่าเริงไปมอบให้กับคนรอบกาย มอบให้เขาเยอะๆ ไม่ต้องไปให้อยู่แค่คนคนเดียวอีกแล้ว อีกไม่นานเขาก็จะไม่อยู่ให้เราเห็นหน้าอีกแล้ว นี่เราควรจะดีใจหรือเสียใจดีนะ?

เราควรจะมองย้อนกลับไป ในช่วงวันเวลาที่ดีดี ที่เรามีความสุขกับเขา ใช่ไหม ช่วงเวลานั้นเอง ครั้งแรกที่เราพบกัน ขอบคุณเวลาที่นำพาให้เราได้รู้จักกัน ทำให้เราได้มีความรู้สึกดีๆให้กันเสมอมา ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ

ณ วันนี้ เวลานี้ เป็นวันที่เธอหันหลังเดินจากไป และอีกไม่นาน เธอจะไม่มาให้เราเห็นหน้าอีกเป็นปี ตอนนั้นเราคงลืมเธอได้ คงจะได้นั่งทำเกรด ทำการบ้าน เล่นดนตรี มีความสุขอยู่กับเรื่องของตัวเองซักทีนะ

เราไม่โกรธเธอเลยนะ จริงๆ เราต้องขอบคุณที่เธอตัดสินใจที่จะบอกลาเราไป มันก็ดีแล้วล่ะ คนอย่างเราไม่เคยทำให้ใครมีความสุขได้จริงๆจังๆหรอก เราคงยังโตไม่พอที่จะไปทำเรื่องดีๆให้ใครทั้งนั้น เราก็ทำได้แค่เพียงเป็นห่วง เราคงทำได้แค่นี้จริงๆ อีกอย่าง เราเองก็เป็นคนเอาแต่ใจตัวเองด้วย จะทำไงได้ เธอก็ตาสว่างแล้ว

เราไม่เสียใจนะ เราอยากขอบคุณมากกว่า ขอบคุณจริงๆ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำให้เรา

นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

"ใจเปล่า"

วันนี้เป็นวันอาทิตย์แล้วสินะ... เฮ่อ นี่มันอะไรๆๆๆ อะไรกันนักกันหนา พรุ่งนี้ก็เปิดเรียนปกติแล้ว แง๊! T_T ไม่อยากทำการบ้านเลย ยากก็ยาก เยอะก็เยอะ ชีวิตเราจะต้องกลับไปเป็นปกติแล้วเหรอเนี่ย >_<

เมื่อวานไปกินพิซซ่ากับ ท็อป กฤตย์ แล้วก็น้องเต้ยมา ไปกัน 4 คน รวมเราด้วย อร่อยมากค่ะ เพราะว่าออกแนวแย่งกันกิน เล็กๆน้อยๆ ฮ่าๆๆ สนุกสนาน (มั้ง) จะสนุกกว่านี้ ถ้าบอลกับโต้งอยู่ด้วยอ่านะ

รู้สึก เมื่อวานกฤตย์จะเจอโจทย์เก่า เอิ๊กๆ ง่ายๆ แฟนเก่ามันนั่นเอง ฮ่าๆๆ เล่นซะอึ้งไปเลย แต่เราว่า มิ้นท์เค้าน่ารักขึ้นเยอะนะ เออ จะว่าไป มิ้นท์ผมยาว แต่เค้าตัดหน้าม้าอ่ะ >_< แล้วเค้าไม่กลัวอาจารย์บ้างเหรอน่ะ? หรือว่าแอบเก่ง? หรือเครดิตดี? เอ๊ะ มันอะไรกันแน่

โฮกกก ช่างเหอะ จะยังไงก็ช่าง

เมื่อคืนนี้ เราโทรไปหาพัตเตอร์ ออกแนวว่าดึกดื่นน่าดู แค่รู้สึกคิดถึงน่ะ เลยโทรไปหา เต้อหลับไปแล้วด้วย ยังอุตส่าห์ตื่นมารับโทรศัพท์เรา แค่นี้ก็ดีใจแล้ว ^ ^ ตื่นเช้ามา พัตเตอร์ถามเราว่า เมื่อคืนเต้อพูดไรไปมั่งเหรอ เอ่อ... จำไม่ได้น่ะ ดีแล้วแหละเต้อ อยู่ดีๆ เต้อก็บอกรักเรา แค่นั้นเอง แล้วเต้อก็ถามเราว่า เรายังรักเต้ออยู่มั้ย แค่นี้เองน่ะ ไม่มีอะไรเลย เต้อแค่เหมือนคนละเมอ หรือไม่ก็เหมือนกำลังเมาขี้ตาตัวเองอยู่ แค่นั้นเอง ไม่มีอะไรเลยจริงๆ

แข่งดนตรีกาญจนาเกมส์ เราได้ที่ 2 มาอีกละ แต่ก็ไม่เป็นไร ได้เท่านี้ก็ภูมิใจ เก่งแล้ว เก่งแล้ว!!

เมื่อวานไปนั่งเล่นอยู่ที่บ้านน้องเต้ย เป็นเวลาหลายชั่วโมงอยู่หรอก หุหุ น้องสาวน้องชาย พี่แกแบบว่า... อะนะ >_< เล่นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย คุณกริดเรา มันก็ดีเหลือเกิน นอนอ่านหนังสือเฉย คุณน้องเต้ยก็เหมือนกัน เฮ่อๆๆ เหลือเราคนเดียว ต้องเป็นเพื่อนเล่นกับเด็ก โฮกก เหนื่อยจัดๆอ่ะ จะบ้าตาย เอิ๊กๆ

ตอนแรกก็ว่าจะนอนบ้านน้องเต้ยซะเลย เกิดอาการชิวสุดขั้ว ไม่อยากกลับบ้านขึ้นมาซะงั้น แต่เกรงใจแม่น้องเต้ยเค้า ก็เลยไม่อยู่ดีกว่า

เดือนไหนหว่า? มกราคมมั้ง รู้สึกว่าจะมีแข่งดนตรีที่งานดอนฯ รางวัลก็น่าสนอยู่ คิดๆไว้ กำลังเลือกๆเพลงกันอยู่ ว่าจะไปสอยถ้วย สอยเงินรางวัลมาซะหน่อย อิอิ

ขยันๆๆ ต้องขยันซ้อมมากกว่านี้น๊อ... เรียนๆๆ ขยันเรียนด้วยยยยยยยยยยยย

*******************

สุดยอดแห่งความเหน็ดเหนื่อย ที่ไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน เหนื่อยแบบนี้เค้าเรียกกันว่าเหนื่อยยังไงนะ? เรียกไม่ถูกเลย เหอๆ >_< พรุ่งนี้แล้วสินะ... พรุ่งนี้แล้ว ที่ต้องแข่ง!! T T. คืนนี้จะนอนหลับมั้ยเนี่ย แงๆ

หน้าที่พิธีกรวันนี้ พ่อบอกว่า เมื่อวานอ่ะ ทำได้ดีกว่าวันนี้เยอะเลย เพราะว่าวันนี้พิธีกรชายไม่ค่อยปล่อยมุกสักเท่าไร หุหุ ก็นะ... ไนซ์มันพิธีการเยอะ 555+ // เมื่อตอนเย็นเราไปอาบน้ำบ้านอาจารย์ดวงพรมาด้วยแหละ จะบอกว่า อาจารย์เค้าจัดบ้านได้สวยมากๆเลย ชอบๆ ออกแนวเหนือๆไงไม่รู้ แต่ก็สวยดีนะ

วันนี้ไปถึงบ้านน้องเต้ยประมาณ 9 โมงครึ่ง (มั้งนะ) ก็เข้าไปนอนรอที่โซฟา หุหุ หลับผล็อยไป ตื่นมาอีกทีก็ 11 โมงละ พวกนั้นมันก็มาพอดี ก็ไปซ้อมดนตรีกัน วันนี้พวกกาญจนาจังหวัดอื่นไปซ้อมที่ smile ด้วยเหมือนกัน >_< เห็นเพื่อนไอ่กฤตย์บอกว่า มีอยู่วงนึง มีคีย์บอร์ด 2 ตัว ง่ะ! เล่นซะเราเครียดเลย พอได้ยินงั้นเริ่มปวดหัวขึ้นมาทันที ถึงตอนนี้เราก็ยังกังวลอยู่นะ ว่าพรุ่งนี้เราจะเป็นอย่างไร

แต่... เรามั่นใจว่าเราต้องทำได้แน่ๆ !! พลังๆๆ พลังงงงงง พลังเท่านั้น ไม่มีอะไรมาขัดขวางเราได้ ขอเพียงแค่ข้าว 1 จานพูนเท่านั้น เราก็จะมีแรงเล่นไปได้หลายชั่วโมง 555+

ชุดพิธีกรของอาจารย์กานต์รวี สวย น่ารักมากๆเลย เราไม่เคยใส่ชุดอย่างนี้มาก่อนเลยอะ ^^" ส้นสูงก็ไม่เคยใส่ พอได้มาใส่แล้ว รู้สึกชอบนะ แต่ก็เขินมากเลย แหะๆๆๆ

อันที่จริงเราเองก็ชอบชุดหวานๆ แต่เราไม่มั่นใจในตัวเองอะ ไม่รู้เป็นไง เจียมตัวมากไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ น่าจะเจียมแต่พองามเนอะ แหะๆ

พรุ่งนี้แล้ว... อิมโพรไวส์จ๋า สู้เค้านะ!!

ท็อป กฤตย์ ปอย เต้ย บอล โต้ง !!

สู้เค้า รักๆๆๆ รักเธอ อิมโพรไวส์

ดอกผักบุ้ง? งั้นเหรอ...

น้องเต้ยถามเราว่า เราชอบดอกไม้อะไร... ในใจก็คิดอยู่ นั่นสินะ เราชอบดอกไม้อะไรเหรอ? เท่าที่นึกออกและคิดว่าตัวเองชอบ ก็คงจะเป็นดอกผักบุ้งล่ะมั้ง // อย่างแรก... ก้านผักบุ้ง ตอนเด็กๆพ่อเคยตัดไปให้เป่าลูกโป่งฟองสบู่เล่น ชอบมากๆ ประการที่สอง... ดอกผักบุ้ง จับมาสองดอก แล้วเอามาประกบกัน ไม่รู้ว่ามันสนุกตรงไหน แต่ก็ชอบเล่น

ต้นผักบุ้ง ดอกผักบุ้ง... อยู่กับผืนดิน ยอมให้ไม้ต้นอื่นเติบโต เหนือกว่าตัวเอง โดยที่ดอกของมันยังชูช่อรับแสงอรุณได้ โดยที่ไม่หวั่นเกรงอะไรเลย...

ผักบุ้งผู้ต้อยต่ำเอ๋ย... อย่าได้ไปชูคอแข่งกับใครเลย รากฐานของเจ้าช่างอ่อนแอนัก ถึงไต่ต้าวสูงขึ้นไป ก็มีแต่จะล้มลง เจ็บตัวเปล่าเปล่า

สิ้นปีแล้วจ้า วันนี้วันสุดท้ายของปี 2552 แล้วเนาะ พรุ่งนี้ๆๆ ปีใหม่แล้ว ขอให้โลกของเราน่าอยู่ สดใสขึ้นกว่าเดิมน๊า...

วันนี้ไปร้าน zoom photo มาแล้ว!! ได้รูปมาแล้วค่ะ ไปดูๆๆๆๆ

มันจะเป็นรูปวันที่ไปแข่งดนตรีที่สามชุก ได้ที่ 2 มา ลองไปดูกันเลยน๊า... ^-^

กำลังนั่งฟังเค้าอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งขัน แอบเก๊กด้วย 555+

รูปนี้... กำลังจับฉลากลำดับที่วง ที่จะได้แข่ง

ขึ้นประกวดเวทีแรก! ครั้งแรก! ตื่นเต้นสุดชีวิต หน้าซีดมากกกกกกก เหมือนจะเป็นลมแล้วอ่ะ =_="

รูปนี้ เกร็งๆนิดหน่อย

กำลังรอลุ้นว่า... The Improvise จะเข้ารอบมั้ย (เครียดมากเลย 555+)

เข้ารอบแล้ว เย่ๆๆๆ รอบแรกๆ ผ่านไปได้ด้วยดี คนข้างๆนั่น เขาเป็นคนใจดีมากอ่ะ น่ารักๆ นิสัยดี ^-^

ผ่านมาถึงรอบสองจนได้... เริ่มยิ้ม 555+

สมาธิอันแรงกล้า... ความกลัวหายไป

นี่ล่ะ ...ดนตรีคือชีวิตของเรา ^-^

พอเริ่มชินกับเวที... ก็เริ่มสนุกมากขึ้น สนุกมากจริงๆ ดูหน้าสิ 555+

ตอนลุ้นผลอีกครั้ง.. หน้าเราจะร้องไห้แล้ว... เครียดจริงๆ >_<

ในที่สุด!! เราก็เข้ามาถึงรอบชิงชนะเลิศจนได้ เย่ๆๆๆ

ในที่สุด... ความฝันของพวกเราก็เป็นจริง เราติด 1 ใน 3 เราได้รองชนะเลิศอันดับ 1 ^-^

ทุกคนมีความสุขมากค่ะ (The Improvise แอบหลบอยู่ในมุมมืด 555+ แต่เฮฮามากที่สุดเลยนะน่ะ)

ทุกคนภูมิใจมาก พวกเรายิ้มได้กันอย่างเต็มที่ซักที ^______^

จากวันนั้น... จนถึงวันนี้ พวกเราก็ยังคงอยู่ด้วยกันตลอด ทั้งหัวเราะและร้องไห้ ทั้งเสียใจและดีใจ

The Improvise ฉันรักเธอที่สุด

I ♥ The Improvise

สวัสดีจ้ะ เพื่อนได ^-^ วันนี้เราเล่นคอมดึกอีกแล้วอะ แหะๆ

พรุ่งนี้เป็นวันที่ 31 ธันวาคม 2009 แล้วนะ ดีใจจังเลย จะได้เปลี่ยนเลขปีแล้ว =.= เหมือนจะไม่ค่อยตื่นเต้นอะไรซักเท่าไร ปีนี้ไม่รู้จะ count down ด้วยวิธีไหนดี แต่นั่งคิด นอนคิดมาหลายวัน หลายคืน หลายเพลา แล้วว่า "นับถอยหลังในฝัน" ฮ่าๆๆ ก็ในเมื่อมันเหงานักนี่!! บางทีเราอาจจะไม่ไปบ้านน้องหรอก หรือไม่ก็อาจจะไปแป๊บนึงแล้วก็กลับ คงไม่ได้อยู่ดึก อยู่นอนบ้านน้องเหมือนทุกๆปี เอ๊ะ แต่บางทีมันก็ไม่แน่นะ... อิอิ

เราเข้าไปดูรายละเอียด Monbukugakusho: MEXT Scholaship For 2010 มา ตรงคุณสมบัติที่บาดตาเรามันอยู่ตรงนี้ค่ะ

QUALIFICATIONS

(4) Academic Records (GPA):

Applicants must fall under either of the following items as those who have been recognized as achieving excellent results at 12 years regular course of school education or a school equivalent to the senior high school in Japan.

1) Those who have more than 3.80 in cumulative average credits at an upper secondary school

2) Those who have passed the Japanese Language Proficiency Test administrated by the Japan Educational Exchanges and Services and the Japan Foundation, and have the following cumulative average credits at an upper secondary school

More than 3.30 for Level 1 and Level 2

More than 3.50 for Level 3

เห็นกันไปเต็มๆตาแล้วใช่มั้ย ไอ้เลข 3 ตัวที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าข้าพเจ้า T_T ฮือๆๆ 3.80 บ้าไปแล้ว!! แล้วปีหน้ากำหนดการมันจะยังเหมือนเดิมมั้ยอ่า... รู้สึกว่าจะสอบยากสอบเย็นเหลือเกินนะ!! อยากไปเรียนญี่ปุ่นว้อย!!

พอๆ พักเรื่องเครียดไปก่อน

เอ้อ!! ที่ห้องเราวันนี้ มีกินเลี้ยงหมูกระทะกัน ตอนแรกจุดเตากัน มันส์มากอ่ะ กลุ่มเราจุดไม่ติดซักที เลยมีเพื่อนๆในห้องมาช่วยกันหลายกลุ่มมาก กว่าจะติด ฮ่าๆๆ // พอติดปั๊บ ก็ไม่ได้รีรออะไรกันเลย ลงมือวางหมูกันเรียบร้อย ใส่น้ำซุป เทน้ำจิ้ม ฉีกผัก ใส่วุ้นเส้น ต้มเส้นมาม่า ฮ่าๆๆ แล้วก็รอมันสุก เท่านั้น ก็ลงมือสวาปามกันเต็มที่เลย เอิ๊กๆ

อร่อยมาก!! เพราะว่ากินกันหลายคน เพื่อนในห้องเราอะ ตอนแรกเค้าจะมาแย่งหมูกลุ่มเรากิน แต่ว่า เค้าเห็นสภาพกลุ่มเราแล้ว กลุ่มเราอ่ะ ไม่ได้เตรียมหมูไปกินวันนี้ 555+ ฮามากอ่ะ น่าสงสารสุดๆ อาจารย์เค้าเลยช่วยหาหมู หาไข่ หากุ้ง อะไรต่อมิอะไรมาให้ ใจดีสุดๆ เพื่อนกลุ่มอื่น จากตอนแรกที่จะมาแย่งกิน กลับกลายเป็นว่า "เฮ๊ย เราเอาหมูมาแบ่งให้ว่ะ" 555+

เราเป็นคนคว่ำเตาคนสุดท้ายเลย อิ่มเกินจะบรรยาย~ เหมือนกับคนท้องลูกแฝด 4 คนอะ ก๊ากๆๆ พุงบานมากมาย พี่หมีเห็นแล้วเค้าขำเราจนหน้าแดงเลยอ๊ะ >_<"

นายร้อยหยก (ชื่อจริงเค้า เราไม่รู้จักอะ) ฮ่าๆๆ วันนี้ก็มาร่วมแจมกับพวกเราด้วย น่ารักมากๆเลย มิน่าล่ะ หมูแดงมันถึงปลื้มนักปลื้มหนา คนในเครื่องแบบ ก๊ากๆๆ

ก็... อะนะ วันนี้มีความสุขค่อนข้างมาก เพราะว่าอิ่มสุดๆ แถมยังได้ขนมติดกลับบ้านด้วยแน่ะ!! เอ้อ... แต่ที่น่าเสียดาย เรากลับลืมกะหล่ำปีไว้ที่โรงเรียนทั้งหัวน่ะสิ!! T T. เสียดายมากง่า ว่าจะเอากลับมานั่งแทะที่บ้านต่อซะหน่อย เราชอบกินผักน่ะ อิอิ

เฮ่อ... พรุ่งนี้ก็สิ้นปีแล้วสินะ

Japanese!! ประมาณ 62 ชั่วโมง ต่อ หนังสือ 1 เล่ม

หนังสือ 1 เล่ม ใช้เวลาอ่านประมาณเดือนนึง

สู้ๆ!! อย่างน้อยก็ขอให้พูดได้ละกันว๊า...

แต่ภาษาอังกฤษต้องเอาจริง เอาจังอย่างมากเลยอ่ะ เค้าว่ากันว่า เก่งอังกฤษ มีชัยไปกว่าครึ่ง!! เราก็ว่างั้นแหละ สมควรฟื้นฟูสมรรถภาพทางภาษาได้แล้ว!! สู้ตายว้อย!!

ส่งท้ายปีเก่าดีก่า... แล้วต้อนรับปีใหม่ให้รื่นเริง

เพราะชีวิต... คือชีวิต

โน๊ะๆๆ

: )

วันนี้มันก็คงเป็นอีกวันหนึ่ง ที่ผ่านพ้นไปโดยไร้ความหมายอีกเช่นเคยสำหรับเรา... เราทำอะไรมันก็คงไม่ดีสักอย่างสินะ ช่วงนี้รู้สึกตัวเองกำลังร่วงดิ่ง จมดิ่งลงเหวลึกยังไงก็ไม่รู้สิ

รู้ไหมว่า... ตั้งแต่วันที่เธอบอกลาไป เราเองก็ได้แต่อดทน และทำใจให้ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นให้ได้ ความจริงที่เธอจะไม่มาเป็นห่วง ไม่มาดูแล ไม่มานั่งฟังเราบ่นเวลาเครียดอีกแล้ว วันนี้เราเองก็ได้ให้คำตอบเธอไป ตอนที่เธอมาถามว่ากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

ใจเราเอง... เรายังรักเธออยู่ทั้งหัวใจ แต่ด้วยศักดิ์ศรี หรืออะไรก็แล้วแต่บ้าๆบอๆของเรา ความหยิ่งที่มันเป็นสันดานฝังลึกของเรา ความรู้สึกที่เราเกลียดคนดูถูก ความรู้สึกอะไรก็แล้วแต่ที่เราได้ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก มันก็ย้อนมาเตือนให้เราได้คิดว่า เราไม่ควรตอบรับ กลับไปคบกับเธออีกแล้ว ไม่ว่าเราจะรักเธอขนาดไหนก็ตาม

เธอเองที่เป็นคนเลือกจากไป... เมื่อเธอกลับมา เธอเห็นว่าฉันน่าสงสารหรือเปล่า? เธอคิดอย่างนั้นหรือเปล่า เธอกลัวเราเหงาใช่ไหม

เรายอมรับนะ ว่าเราเหงา เราร้องไห้ เสียใจ แต่มันก็แค่คืนเดียวที่ผ่านพ้นไป วันนี้ที่เราไม่มีเธออยู่ข้างกาย เราก็ไม่เป็นไร เราไม่เป็นไรจริงๆ

ลึกๆแล้ว ก็ไม่เถียงหรอกว่าเราไม่ลืมเธอ เพราะเรารักเธอมาก มันก็ต้องเจ็บมากเป็นธรรมดา ช่วงนี้ที่มีใครเข้ามา เราก็ไม่ได้ยอมรับใครสักคน ไม่ได้ให้ความหวังกับใคร เป็นเพราะเราไม่พร้อมที่จะเริ่มใหม่

ช่วงเวลานี้... เป็นช่วงเวลาที่เรียกว่า มันเป็นเรื่องจริง มันเกิดขึ้นจริงๆ นี่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

หรือบางทีเราอาจหลอกตัวเองว่า... ก็เรื่องทั้งหมดนี่คือความฝัน

แต่เราจะทำไปเพื่ออะไรกัน?

อ้าว... ตกใจอะ ตกใจ แบบว่าตกใจมากๆเลย มันเกิดอะไรขึ้นกับไดอารี่ตั้งหลายวัน ฮะ??? จะบ้าตายอยู่แล้วนะเนี่ย เวลาเครียดก็ดันไม่มีที่ระบายซะงั้นอ่ะ T_________T

แต่ไม่เป็นไร เครียดจนหายเครียดแล้วล่ะค่ะพี่น้องขา... ฮ่าๆๆ

วันนี้เนื้อคู่เราไปเที่ยวเขาใหญ่ล่ะ (เอ่อ... อิอิ) ล้อเล่นๆ น้องๆ Improvise ไปเที่ยวเขาใหญ่กันหมดเลย พอดีว่าโรงเรียนเรา ม.4 เค้าจัดให้ไปเข้าค่ายชีวะน่ะ เลยได้ไปกัน อิจฉาๆ ปีเราไม่มีไปมั่งเลย อยากไปสุดๆอ่ะ อิอิ

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมานั้น... ตอนแรกว่าจะซ้อมดนตรีกัน แต่สุดท้ายไม่ได้ซ้อม เลยอยู่บ้านเนื้อคู่ทั้งวัน 555555555+ สุดติ่ง โดดเรียนพิเศษอีกแน่ะ ก๊ากๆๆ (นิสัยไม่ดี ห้ามเลียนแบบนะ)

หง่อยๆๆ

พรุ่งนี้สอบ คงเขียนไรมากไม่ได้ คิดถึงไดอารี่สุดชีวี

ปล. คอมเม้นท์อย่าพึ่งมาเยอะนะ ฮ่าๆๆ ตอบไม่ทันอ่ะ ช่วงนี้ยุ่งจริงๆค๊า...

นี่แหละเหงา นี่แหละคือความเหงา!!

ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ใครๆเขาก็เข้านอนกันหมดแล้วสินะ คงเหลือแต่เราที่มัวนั่งเล่นคอม แล้วก็ดีใจที่เน็ตมันเล่นได้ซะที >_<" แล้วทำไมมันต้องมาใช้ได้เอาอีตอนที่ใครเค้าเข้านอนกันไปหมดแล้วด้วย? จะบ้าตายอยู่แล้วนะชั้น แล้วก็ไม่มีใครเห็นใจอยู่รับโทรศัพท์บ้างเลย ฮือ ฮือ ป่วนๆๆ โทรไปป่วนจิต ป่วนประสาท เกรงใจก็ใช่ แต่... ขอเห็นแก่ตัวซักวันได้มั้ย เพื่อนฉัน เพื่อนช้านนนนน หลับกันไวจริงๆเลย เอ๋? หรือว่ามีเราคนเดียวที่นอนดึกขนาดนี้นะ

อะไรกัน อะไรๆๆ วันนี้เป็นวันเกิดของน้องโอปอ Happy Birthday นะจ๊ะน้องสาว ขอให้มีความสุขล้นเหลือ พี่เองก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากคำอวยพร ง่ะๆ หวังว่าจะได้ยิน ได้ยินผ่านโทรจิตนะ นี่ไงๆ พี่โทรไปหาแล้ว 555+ (ท่าจะบ้าไปแล้วจริงๆด้วย -_-")

ทำไงได้... ช่วยไม่ได้จริงๆนี่นา แหะๆ ตอนนี้อยากจะร้องเพลงอะไรดีน๊า... ผิดที่ฉันเอง ตัวของฉันเอง... ฯลฯ ของ ETC. ใช่เลย เพลงนี้แหละใช่จริงๆ โดนเหตุการณ์ตอนนี้เลย ฮ่าๆ

เมื่อตอนเย็นเราวุ่นวายกับเน็ตเอามากๆ เพราะว่ามันเล่นไม่ได้ เราเลยโทรศัพท์ไปโวยวายองค์การ เอิ๊กๆ มันน่ารำคาญจริงๆนะ พอใช้เน็ตไม่ได้แล้ว มันก็ยังไงๆ ก็ไม่รู้ ดูสิ พอใช้ได้แล้ว ก็ไม่มีใครอยู่ให้เราคุยแล้ว โทรไปป่วนขมองเค้า ก็กลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่เป็นอันเรียน เดี๋ยวก็โดนเตะตอกหน้ากลับมา จะทำไงล่ะ =.=

พรุ่งนี้ก็กลับบ้านช้าอีกแล้วสิ วันพฤหัสก็ซ้อมดนตรี พรุ่งนี้ไปเรียนพิเศษฟิสิกส์ แต่ใจจริง พักนี้อยากจะไปไกลๆมากกว่า ไปเที่ยวๆๆๆๆๆ

วันนี้ดื่มไวน์ไปหน่อยนึง ไม่ได้สะกิดต่อมอะไรเลย เราไม่ชอบกลิ่นไวน์เลยอ่ะ ไวน์ขวดนี้ปี 1972 นานมากกกกกกกก บอกตรงๆว่าดื่มไวน์ไม่เป็น ไฮโซ ไฮซ้อขนาดไหน เราก็ดื่มไม่เป็น >_<"

อดเมา !

แต่อย่าเมาเลย มันไม่ดี! ไม่ดีจริงๆ เสียสุขภาพ จำไว้นะปอย จำไว้ T T.

เครียดก็ไปหาอะไรที่มันสร้างสรรค์ทำ กรุณาอย่าเมาเบียร์ เมาสุรา ไม่ดีๆ เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าเมา!!

เซ็ง ใจเปล่า

... จงเข้มแข็ง ในเวลาที่อ่อนล้ามากที่สุด...

... จงทำใจให้แกร่งดั่งหินผา ในเวลาที่เจ็บปวดมากที่สุด...

ฟังเพลง "ผิดที่ฉันเอง" ฟังแล้วมันโดนใจ!!

โทษตัวเองบ้าง จะได้แฟร์ๆ

อยากอ่านหนังสือถึงเช้า ไม่อยากนอน

ขอบคุณนะ น้องโต้ง ที่รับโทรศัพท์พี่กลางดึก 555+

ขอบคุณนะ น้องเต้ย ที่คุยกับพี่เป็นชั่วโมงเลย ( ครั้งที่ 2 แล้ว ก๊ากๆๆๆ )

>>>>>>>> เหมือนกับอยากคุยกับเต้ยจริงๆนะ เต้ยเป็นคนอบอุ่นจริงๆ พี่การันตีอ่ะ >_< ทำไมไม่เกิดก่อนช้านนนนน

อยากมีพี่ชาย

T_T

เขียนไดอารี่ วันนี้ ENTER เยอะจัง

นอนไม่หลับ !!

"อยากจะหายตัว อยากจะหายไป ไม่ให้ใครเห็นหน้า..."

กลับมาบ้านวันนี้ รู้สึกแย่ยังไงก็ไม่รู้ มันไม่ใช่เรื่องที่เราไปรู้สึกดีอะไรกับใคร มันไม่ใช่เรื่องนั้น... หรือว่ามันจะเป็นไปไม่ได้แล้วจริงๆ? ความจริงเราอยู่คนเดียว เป็นเด็กบ้าเรียนเหมือนเก่าน่ะดีที่สุดแล้ว เป็นอย่างที่เคยเป็น ไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้ และเห็นว่ามันช่างไร้สาระที่สุด!! ใช่สิ!! เรื่องนี้มันไร้สาระจริงๆนี่นา เราจะไปใส่ใจกับมันทำไม เขาไม่ได้รักเราแล้ว เขาจึงบอกลา เราเองก็ไม่ได้รักเขาแล้วเหมือนกันล่ะมั้ง เราถึงได้ไม่ยื้อเขาไว้สักนิดเลย...

ทำไมกันนะ หัวใจเรามันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เย็นชา ไร้ความรู้สึก ช่างเถอะ!! ความร่าเริงที่มี เราก็ยังมีเหมือนเก่า แค่เปลี่ยนความร่าเริงไปมอบให้กับคนรอบกาย มอบให้เขาเยอะๆ ไม่ต้องไปให้อยู่แค่คนคนเดียวอีกแล้ว อีกไม่นานเขาก็จะไม่อยู่ให้เราเห็นหน้าอีกแล้ว นี่เราควรจะดีใจหรือเสียใจดีนะ?

เราควรจะมองย้อนกลับไป ในช่วงวันเวลาที่ดีดี ที่เรามีความสุขกับเขา ใช่ไหม ช่วงเวลานั้นเอง ครั้งแรกที่เราพบกัน ขอบคุณเวลาที่นำพาให้เราได้รู้จักกัน ทำให้เราได้มีความรู้สึกดีๆให้กันเสมอมา ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ

ณ วันนี้ เวลานี้ เป็นวันที่เธอหันหลังเดินจากไป และอีกไม่นาน เธอจะไม่มาให้เราเห็นหน้าอีกเป็นปี ตอนนั้นเราคงลืมเธอได้ คงจะได้นั่งทำเกรด ทำการบ้าน เล่นดนตรี มีความสุขอยู่กับเรื่องของตัวเองซักทีนะ

เราไม่โกรธเธอเลยนะ จริงๆ เราต้องขอบคุณที่เธอตัดสินใจที่จะบอกลาเราไป มันก็ดีแล้วล่ะ คนอย่างเราไม่เคยทำให้ใครมีความสุขได้จริงๆจังๆหรอก เราคงยังโตไม่พอที่จะไปทำเรื่องดีๆให้ใครทั้งนั้น เราก็ทำได้แค่เพียงเป็นห่วง เราคงทำได้แค่นี้จริงๆ อีกอย่าง เราเองก็เป็นคนเอาแต่ใจตัวเองด้วย จะทำไงได้ เธอก็ตาสว่างแล้ว

เราไม่เสียใจนะ เราอยากขอบคุณมากกว่า ขอบคุณจริงๆ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำให้เรา

นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

"ใจเปล่า"

วันนี้เป็นวันอาทิตย์แล้วสินะ... เฮ่อ นี่มันอะไรๆๆๆ อะไรกันนักกันหนา พรุ่งนี้ก็เปิดเรียนปกติแล้ว แง๊! T_T ไม่อยากทำการบ้านเลย ยากก็ยาก เยอะก็เยอะ ชีวิตเราจะต้องกลับไปเป็นปกติแล้วเหรอเนี่ย >_<

เมื่อวานไปกินพิซซ่ากับ ท็อป กฤตย์ แล้วก็น้องเต้ยมา ไปกัน 4 คน รวมเราด้วย อร่อยมากค่ะ เพราะว่าออกแนวแย่งกันกิน เล็กๆน้อยๆ ฮ่าๆๆ สนุกสนาน (มั้ง) จะสนุกกว่านี้ ถ้าบอลกับโต้งอยู่ด้วยอ่านะ

รู้สึก เมื่อวานกฤตย์จะเจอโจทย์เก่า เอิ๊กๆ ง่ายๆ แฟนเก่ามันนั่นเอง ฮ่าๆๆ เล่นซะอึ้งไปเลย แต่เราว่า มิ้นท์เค้าน่ารักขึ้นเยอะนะ เออ จะว่าไป มิ้นท์ผมยาว แต่เค้าตัดหน้าม้าอ่ะ >_< แล้วเค้าไม่กลัวอาจารย์บ้างเหรอน่ะ? หรือว่าแอบเก่ง? หรือเครดิตดี? เอ๊ะ มันอะไรกันแน่

โฮกกก ช่างเหอะ จะยังไงก็ช่าง

เมื่อคืนนี้ เราโทรไปหาพัตเตอร์ ออกแนวว่าดึกดื่นน่าดู แค่รู้สึกคิดถึงน่ะ เลยโทรไปหา เต้อหลับไปแล้วด้วย ยังอุตส่าห์ตื่นมารับโทรศัพท์เรา แค่นี้ก็ดีใจแล้ว ^ ^ ตื่นเช้ามา พัตเตอร์ถามเราว่า เมื่อคืนเต้อพูดไรไปมั่งเหรอ เอ่อ... จำไม่ได้น่ะ ดีแล้วแหละเต้อ อยู่ดีๆ เต้อก็บอกรักเรา แค่นั้นเอง แล้วเต้อก็ถามเราว่า เรายังรักเต้ออยู่มั้ย แค่นี้เองน่ะ ไม่มีอะไรเลย เต้อแค่เหมือนคนละเมอ หรือไม่ก็เหมือนกำลังเมาขี้ตาตัวเองอยู่ แค่นั้นเอง ไม่มีอะไรเลยจริงๆ

แข่งดนตรีกาญจนาเกมส์ เราได้ที่ 2 มาอีกละ แต่ก็ไม่เป็นไร ได้เท่านี้ก็ภูมิใจ เก่งแล้ว เก่งแล้ว!!

เมื่อวานไปนั่งเล่นอยู่ที่บ้านน้องเต้ย เป็นเวลาหลายชั่วโมงอยู่หรอก หุหุ น้องสาวน้องชาย พี่แกแบบว่า... อะนะ >_< เล่นไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย คุณกริดเรา มันก็ดีเหลือเกิน นอนอ่านหนังสือเฉย คุณน้องเต้ยก็เหมือนกัน เฮ่อๆๆ เหลือเราคนเดียว ต้องเป็นเพื่อนเล่นกับเด็ก โฮกก เหนื่อยจัดๆอ่ะ จะบ้าตาย เอิ๊กๆ

ตอนแรกก็ว่าจะนอนบ้านน้องเต้ยซะเลย เกิดอาการชิวสุดขั้ว ไม่อยากกลับบ้านขึ้นมาซะงั้น แต่เกรงใจแม่น้องเต้ยเค้า ก็เลยไม่อยู่ดีกว่า

เดือนไหนหว่า? มกราคมมั้ง รู้สึกว่าจะมีแข่งดนตรีที่งานดอนฯ รางวัลก็น่าสนอยู่ คิดๆไว้ กำลังเลือกๆเพลงกันอยู่ ว่าจะไปสอยถ้วย สอยเงินรางวัลมาซะหน่อย อิอิ

ขยันๆๆ ต้องขยันซ้อมมากกว่านี้น๊อ... เรียนๆๆ ขยันเรียนด้วยยยยยยยยยยยย

*******************

สุดยอดแห่งความเหน็ดเหนื่อย ที่ไม่เคยพบเคยเจอมาก่อน เหนื่อยแบบนี้เค้าเรียกกันว่าเหนื่อยยังไงนะ? เรียกไม่ถูกเลย เหอๆ >_< พรุ่งนี้แล้วสินะ... พรุ่งนี้แล้ว ที่ต้องแข่ง!! T T. คืนนี้จะนอนหลับมั้ยเนี่ย แงๆ

หน้าที่พิธีกรวันนี้ พ่อบอกว่า เมื่อวานอ่ะ ทำได้ดีกว่าวันนี้เยอะเลย เพราะว่าวันนี้พิธีกรชายไม่ค่อยปล่อยมุกสักเท่าไร หุหุ ก็นะ... ไนซ์มันพิธีการเยอะ 555+ // เมื่อตอนเย็นเราไปอาบน้ำบ้านอาจารย์ดวงพรมาด้วยแหละ จะบอกว่า อาจารย์เค้าจัดบ้านได้สวยมากๆเลย ชอบๆ ออกแนวเหนือๆไงไม่รู้ แต่ก็สวยดีนะ

วันนี้ไปถึงบ้านน้องเต้ยประมาณ 9 โมงครึ่ง (มั้งนะ) ก็เข้าไปนอนรอที่โซฟา หุหุ หลับผล็อยไป ตื่นมาอีกทีก็ 11 โมงละ พวกนั้นมันก็มาพอดี ก็ไปซ้อมดนตรีกัน วันนี้พวกกาญจนาจังหวัดอื่นไปซ้อมที่ smile ด้วยเหมือนกัน >_< เห็นเพื่อนไอ่กฤตย์บอกว่า มีอยู่วงนึง มีคีย์บอร์ด 2 ตัว ง่ะ! เล่นซะเราเครียดเลย พอได้ยินงั้นเริ่มปวดหัวขึ้นมาทันที ถึงตอนนี้เราก็ยังกังวลอยู่นะ ว่าพรุ่งนี้เราจะเป็นอย่างไร

แต่... เรามั่นใจว่าเราต้องทำได้แน่ๆ !! พลังๆๆ พลังงงงงง พลังเท่านั้น ไม่มีอะไรมาขัดขวางเราได้ ขอเพียงแค่ข้าว 1 จานพูนเท่านั้น เราก็จะมีแรงเล่นไปได้หลายชั่วโมง 555+

ชุดพิธีกรของอาจารย์กานต์รวี สวย น่ารักมากๆเลย เราไม่เคยใส่ชุดอย่างนี้มาก่อนเลยอะ ^^" ส้นสูงก็ไม่เคยใส่ พอได้มาใส่แล้ว รู้สึกชอบนะ แต่ก็เขินมากเลย แหะๆๆๆ

อันที่จริงเราเองก็ชอบชุดหวานๆ แต่เราไม่มั่นใจในตัวเองอะ ไม่รู้เป็นไง เจียมตัวมากไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ น่าจะเจียมแต่พองามเนอะ แหะๆ

พรุ่งนี้แล้ว... อิมโพรไวส์จ๋า สู้เค้านะ!!

ท็อป กฤตย์ ปอย เต้ย บอล โต้ง !!

สู้เค้า รักๆๆๆ รักเธอ อิมโพรไวส์

ดอกผักบุ้ง? งั้นเหรอ...

น้องเต้ยถามเราว่า เราชอบดอกไม้อะไร... ในใจก็คิดอยู่ นั่นสินะ เราชอบดอกไม้อะไรเหรอ? เท่าที่นึกออกและคิดว่าตัวเองชอบ ก็คงจะเป็นดอกผักบุ้งล่ะมั้ง // อย่างแรก... ก้านผักบุ้ง ตอนเด็กๆพ่อเคยตัดไปให้เป่าลูกโป่งฟองสบู่เล่น ชอบมากๆ ประการที่สอง... ดอกผักบุ้ง จับมาสองดอก แล้วเอามาประกบกัน ไม่รู้ว่ามันสนุกตรงไหน แต่ก็ชอบเล่น

ต้นผักบุ้ง ดอกผักบุ้ง... อยู่กับผืนดิน ยอมให้ไม้ต้นอื่นเติบโต เหนือกว่าตัวเอง โดยที่ดอกของมันยังชูช่อรับแสงอรุณได้ โดยที่ไม่หวั่นเกรงอะไรเลย...

ผักบุ้งผู้ต้อยต่ำเอ๋ย... อย่าได้ไปชูคอแข่งกับใครเลย รากฐานของเจ้าช่างอ่อนแอนัก ถึงไต่ต้าวสูงขึ้นไป ก็มีแต่จะล้มลง เจ็บตัวเปล่าเปล่า

วันนี้... เราทำให้คนที่เรารักเสียใจถึง 2 ครั้ง...

พัตเตอร์ เราขอโทษจริงๆนะ ที่เราทำตัวไม่ดีแบบนี้ เราผิดเองที่เล่นอะไรไม่เข้าท่า ไปแกล้งคนอื่นให้คนอื่นเค้าต้องคิดมาก ทำให้คนอื่นมีหวัง ทำให้พัตเตอร์เสียใจ ปอยขอโทษนะ TT.

เรื่องราวของเราในช่วงนี้... แต่ละวัน แต่ละวัน ก็จะเป็นเรื่องซ้อมดนตรี วันนี้ค่อนข้างที่จะเพลียมากๆ ถ้าหากว่าไม่ได้ทานข้าว หรือดื่มน้ำเข้าไป มีหวัง คงต้องนอนสลบคาคีย์บอร์ดแน่ๆเลย และตอนนี้เราก็ง่วงนอนมากๆเลยด้วย เพลียสุดๆ ไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงหายไปไหนหมด แต่ก็ยังดีที่มานั่งเขียนไดอารี่ได้นะเนี่ย >_< เพราะว่าคิดถึงเพื่อนได อิอิ เรื่องราวในแต่ละวันก็อยากให้เพื่อนไดได้รู้ รู้ไหม? ไดอารี่ เธอนั้นช่างเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราจริงๆเลย รักเพื่อนไดสุดๆแล้วนะ..

ช่วงนี้พัตเตอร์ดูท่าทางจะยุ่งกับการทำเอกสารไปเรียนต่อมากๆเลย และก็ดูเหมือนว่าพัตเตอร์เองจะเครียดๆด้วย เราเลยไม่ค่อยอยากกวนใจเขาเท่าไร แต่ก็นะ... เราเข้าใจ เราพยายามเข้าใจเขาเสมอ ไม่ว่าเขาจะเป็นยังไง เราก็ต้องอยู่เคียงข้างเขาตลอด ไม่ควรที่จะหนีไปไหน ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุขสักเพียงใด พัตเตอร์ เราอยากบอกว่า เราจะอยู่กับพัตเตอร์ตลอดไปนะ

เรื่องเมื่อเช้าที่เกิดขึ้นในวันนี้ เราต้องขอโทษจริงๆที่รับมันไว้ไม่ได้ เพราะว่าเราเคยสัญญากับคนคนหนึ่งไว้ พัตเตอร์... เราก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ ว่าเราควรจะรักษาสัญญาต่อไปดีไหม เพราะคนคนนั้น ตอนนี้เขาก็มีใครไปแล้ว และก็ผิดสัญญาที่ให้ไว้กับเราด้วย จะว่าไป... ในตอนนี้ เราเองก็ไม่รู้ว่าจะรักษาสัญญาไปทำไมเหมือนกัน แต่มันเป็นเพราะว่า ความจริงใจที่เราพูดออกไปในตอนนั้น เราถึงจำได้ไม่ลืมเลยสักที

เหมือนกับทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ เราเองก็สัญญากับพัตเตอร์ไว้แล้วนะ ว่ายังไงเราก็จะรอ รอพัตเตอร์กลับมาเสมอ ไม่ว่าเราจะห่างกันไกลสักแค่ไหน อาจขาดการติดต่อ หรืออะไรก็แล้วแต่ ที่ทำให้เราต้องพรากจากกัน คำสัญญาที่มันออกมาจากใจ เราอยากให้พัตเตอร์ได้รู้ว่า มันเป็นคำสัญญาที่เรารักษาได้ดีที่สุด และมั่นคงที่สุด เชื่อใจเรานะ...

วันนี้เลิกซ้อมประมาณเกือบๆ 2 ทุ่มได้ ไปถึงหน้าโลตัส รถท่าช้างมาจอดรอพอดี เลยค่อยยังชั่ว เดี๋ยวนี้เรากลับบ้านกับน้องโต้งทุกวันเลย เพราะว่าแม่บอกว่าน้ำมันกินไปเยอะมาก ก็ดีเหมือนกันแหละ เราเองก็ไม่ชอบความสบายมากมาย ชอบลุยๆมากกว่า ฮ่าๆๆ สนุกสนานเฮฮากันไปนะ ชีวิต หุหุ ^ ^

แม่พาเราไปหาอาวัน เค้าพึ่งกลับมาจากอเมริกา แต่มาคราวนี้ผมไม่ยาวแล้ว หัวล้านมาเลย เป็นเพราะว่าเค้าไปผ่าตัดหัวใจ ( อาวันเป็นโรคหัวใจ ) สังสรรค์กันตามประสาเพื่อนเก่าที่ไม่เจอกันนาน (อาวันเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับพ่อของเรา) ก็นั่งคุยกันไป เกี่ยวกับเรื่องของเราเอง เรื่องของสังคม เรื่องอะไรต่อมิอะไร มากมาย มหาศาล เยอะแยะไปหมด ก็... ดีนะ

รู้สึกง่วงนอนแทบคลั่ง !~

ฝันดีนะ ไดอารี่ที่รัก

: )